آیا سندروم تونل کارپال (CTS) بدون جراحی قابل درمان است؟

خانه » دسته‌بندی نشده » آیا سندروم تونل کارپال (CTS) بدون جراحی قابل درمان است؟

سندرم تونل کارپال (CTS) در اثر وارد آمدن فشار به یک عصب مهم (عصب میانی) در مچ دست اتفاق میفتد. سندرم تونل کارپال با احساس بی حسی و گزگز انگشتان شروع می شود. در ابتدا، افراد ممکن است این عارضه را زیاد جدی نگیرند و آنرا گذرا فرض کنند. با این حال، با پیشرفت سندرم تونل کارپال، علائم شدیدتر می شوند و حتی ممکن است این عارضه خواب شما را نیز مختل کند. در مرحله بسیار پیشرفته و موارد حاد، سندرم تونل کارپال می تواند گرفتن اشیا، خوردن و نوشیدن، باز کردن دستگیره در، مسواک زدن و حتی نوشتن و نگه داشتن اشیا را نیز برای شخص مبتلا دشوار کند.

اکثر بیماران مبتلا به سندرم تونل کارپال اغلب می پرسند، “که آیا این عارضه بدون جراحی قابل درمان است؟” باید در نظر داشت که در صورت تشخیص زود هنگام و زمانی که علائم هنوز شدید نباشند، پاسخ «بله» است. اگر به محض بروز علائم سندرم تونل کارپال، پزشک خود را مطلع کنید، شانس برخورداری از درمان های غیر جراحی و درمان های جایگزین را دارید. نحوه تشخیص علائم این عارضه نیز مشابه علائم فشار به نخاع و عصب نخاعی است، به همین دلیل انجام معاینات بالینی ضروری است.

دکتر ستاره روحانی بعد از معاینه دقیق بهترین روش را برای درمان بیمار تجویز می کنند.

برای کسب اطلاعات بیشتر و یا رزرو نوبت با شماره 03132352232 تماس حاصل فرمایید.

سندرم تونل کارپال چیست؟


سندرم تونل کارپال (CTS) یک مشکل ساختاری است که با تحت فشار بودن عصب مدیان (میانی) بروز میکند. عصب میانی از طریق تونل کارپال که درست در کف دست شما قرار دارد، به سمت دست هدایت میشوند. هنگامی که این عصب ها له شده یا تحت فشار قرار میگیرند، توانایی آنها در انتقال سیگنال ها مختل می شود.

 

سندرم تونل کارپال چیست

 

برای درک بهتر، عصب میانی را یک شلنگ وسط باغچه که اب از آن عبور میکند فرض کنید. اگر چیزی مانع عبور آب نشود، آب (سیگنال عصبی) می تواند آزادانه با فشار کامل جریان داشته باشد؛ اما اگر پای خود را روی شلنگ قرار دهید، آب تحت فشار قرار گرفته و از همه جهات به بیرون پرتاب می شود (در مورد سندرم تونل کارپال CTS نیز، این فشار بصورت سوزن سوزن شدن دست بروز میکند). اگر پای خود را محکم روی شلنگ بگذارید، جریان آب به طور کامل قطع می شود (بی حسی، تحلیل عضلانی). اگر پای خود را برای مدت طولانی روی شلنگ بگذارید، دو طرف شیلنگ به هم چسبیده و دیگر امکان عبور آب وجود ندارد، حتی اگر بعدا هم پای خود را بردارید باز این چسبندگی مانع عبور آب میشود (که در سندرم تونل کارپال این عارضه بصورت تغییر عصبی برگشت ناپذیر رخ میدهد).

اگر این عارضه درمان نشود چه اتفاقی می‌افتد؟


الزام به درمان، به علائم شما بستگی دارد. اگر در طول شب نمی توانید راحت بخوابید و از خواب بیدار می شوید و دست خود را که حس سوزن و سوزن شدن یا بی حسی دارد را تکان میدهید، یا بی اختیار اشیا را رها می کنید و توانایی لازم برای برداشتن اشیاء کوچک را ندارید، احتمالاً نیاز به درمان دارید و اوضاع تا زمانی که فشار از روی عصب برداشته نشود، بهتر نخواهد شد.

شدت عارضه


آزمایش های هدایت عصبی برای ارزیابی فشار روی عصب و برگشت پذیر یا برگشت ناپذیر بودن عارضه انجام میشوند. این آزمایش و بررسی ها سرعت عبور یک تکانه الکتریکی از عصب شما را بررسی می کنند. سیستم درجه بندی کانتربری از ۰ تا ۶ درجه متغیر است و شدت بیماری را بیان می کند.

 

عارضه سندرم تونل کارپال

 

  • بیماران مبتلا به سندرم تونل کارپال با درجه ی ۰، ۱ یا ۲ اغلب با تکنیک های غیرجراحی مانند آتل بندی، بستن کش و تزریق استروئید بهبود میابند.
  • به بیماران مبتلا به درجه ۳، اغلب ابتدا استروئید تزریق میشود و اگر وضعیتشان بهبود نیافت، گزینه ی جراحی برای درمان مطرح می شود.
  • برای بیماران مبتلا به درجه ی ۴، ۵ یا ۶، روش های غیرجراحی کمکی نمی کنند و رهاسازی با جراحی تحت بی حسی موضعی انجام می شود.

هدف از درمان چیست؟


هدف درمان، رفع علائم ناشی از این عارضه است. با این حال، اگر عصب قبلاً به حدی فشرده شده است که بهبودی کامل پس از جراحی امکان‌پذیر نیست (درجه ۵ و ۶) یا تحت شرایط دیگری مانند دیابت که زوال پیشرونده ی عصب در حال حاضر مورد توجه است، هدف درمان جلوگیری از وخیم شدن اوضاع است. در هر صورت، پزشک شما را در تصمیم گیری برای درمان این عارضه راهنمایی می کند. سوزن سوزن شدن معمولاً علامتی است که می توان با درمان عارضه آن را معکوس کرد. سوزن سوزن شدن دست نشانه ی آن است که عصب تحت فشار است اما همچنان قادر به ارسال سیگنال میباشد.

برگشت ناپذیری این عارضه چگونه تشخیص داده میشود؟


علائمی که نشان می دهد عصب به طور برگشن ناپذیر فشرده شده است، شامل بی حسی نوک انگشتان شست، اشاره و انگشتان میانی و تغییر شکل یا از دست دادن ماهیچه هایی است که شست شما را حرکت می دهد. همانطور که عصب همچنان تحت فشار هستند، بی حسی می تواند به انگشتان و کف دست نیز گسترش یابد. شدت این بی حسی به قدری است که احتمال دارد حتی متوجه وجود جوش یا عفونت در این ناحیه نشوید.

آیا باید تحت درمان قرار بگیرم؟


اگر حس سوزن‌ سوزن شدن مداومی دارید که خواب شما را مختل می‌کند یا بر قابلیت های دست شما تأثیر می‌گذارد، با پزشک خود در مورد اقداماتی که باید انجام دهید یا در مورد درمان های قابل ارائه مشورت کنید.

درمان سندروم تونل کارپال


اقداماتی مفید غیر جراحی برای سندرم تونل کارپال:

  • شب ها هنگام خواب از مچ بند استفاده کنید
  • در طول روز تمرینات کشش دست و مچ را انجام دهید
  • فعالیت جسمانی و ورزش را افزایش دهید
  • اگر اضافه وزن دارید، لاغرتر شوید
  • فعالیت های مربوط به دست خود را اصلاح کنید
  • حین استفاده از کامپیوتر حالات مناسب دست را حفظ کنید
  • دخانیات مصرف نکنید
  • با مراجعه به پزشک، کورتیزون تزریق کنید.

پوشیدن مچ بند هنگام خواب

اکثر افراد با مچ خم شده می خوابند. زمانی که مچ دست صاف نباشد، فشار داخل تونل کارپال افزایش می یابد؛ بنابراین، هنگامی که مچ دست برای مدت طولانی خم می شود، مانند هنگام خواب، عصب فشرده می شود. این عامل می تواند علائمی را تشدید کند. ساده ترین درمان، استفاده از مچ بند برای صاف نگه داشتن مچ دست است تا هنگام خواب مچ خود را خم نکنید. در غیر این صورت، با دست بی‌حس شده از خواب بیدار می‌شوید و مجبور می‌شوید دست خود را مکررا تکان دهید تا حس آن برگردد.

 

مچ بند برای سندرم تونل کارپال

 

تمرینات کششی دست و مچ 

یک فیزیوتراپیست معتبر و متخصص می تواند تمرین ها و حرکاتی را به شما آموزش دهد که میتوانید آن ها را به تنهایی نیز انجام دهید. ثابت شده است که انجام این تمرینات در رهاسازی عصب و تاندون در افراد مبتلا به سندرم تونل کارپال موثر هستند. این ورزش‌ها و حرکات ساده‌، شامل کشش‌هایی هستند که انگشتان دست و مچ را درگیر می‌کنند، آنها را به سمت عقب کشیده و کشش را برای ۲۰ ثانیه نگه می‌دارند، سپس رها می‌کنند. این کار را می توان ۲ تا ۳ بار در روز به مدت ۵ دقیقه تکرار کرد. این کشش نباید دردناک باشد و نباید با نیرو و فشار بیش از حد انجام شود. فیزیوتراپیست همچنین می تواند درمان های اولتراسوند و یونتوفورز را انجام دهد که در کاهش علائم این عارضه موثرند.

 

تمرینات سندرم تونل کارپال

 

فعالیت جسمانی و ورزش کردن

تحقیقات نشان میدهد که ورزش کردن و داشتن فعالیت جسمانی موجب کاهش علائم سندرم تونل کارپال میشوند. آهسته دویدن، شنا کردن، ورزش کردن، دوچرخه سواری، حتی پیاده روی، همگی جزو فعالیت هایی هستند که برای بدن و سندرم تونل کارپال موثرند!

لاغر کردن 

ثابت شده است که چاقی یا داشتن اضافه وزن، احتمال ابتلا به سندرم تونل کارپال را افزایش میدهد. کاهش وزن و لاغر شدن میتواند خطر ابتلا به این عارضه را کاهش دهد. از طرفی، کاهش وزن همیشه آسان نیست، بنابراین کار با یک متخصص تغذیه یا مربی ورزشی میتواند به شما در رسیدن به این هدف کمک کند.

کاهش یا ترک مصرف دخانیات

نیکوتین یک ماده شیمیایی اعتیادآور موجود در تنباکو است. این ماده همچنین شریان ها را منقبض می کند و جریان خون را در بدن کاهش می دهد. اگر جریان خون در دست کاهش یابد، اعصاب می توانند نسبت به آسیب حساس تر شوند. قطع مصرف دخانیات میتواند احتمال ابتلا به سندرم تونل کارپال را کاهش دهد و از طرفی برای سلامت کلی بدن شما مفید است. در مورد ترک سیگار با پزشک خود صحبت کنید.

اصلاح فرم فعالیت های دست/مچ 

فشار بر روی عصب داخل تونل کارپال با محکم گرفتن اشیا، افزایش می یابد. زمانی که نیاز به برداشتن اجسام سنگین دارید، استراحت دست و حرکات کششی را از یاد نبرید. به عنوان مثال، هنگامی که در ترافیک هستید و فرمان را محکم در دست گرفته اید، دستان شما بی حس می شوند. سبک تر و ملایم تر گرفتن فرمان در این حالت میتواند بسیار موثر باشد. استفاده از ابزارآلات برقی ارتعاشی در منزل، مانند اره برقی یا ماشین چمن زنی، نیز می تواند علائم سندرم تونل کارپال را تشدید کند. همچنین مطالعات نشان میدهد که باغبانی به تشدید علائم این بیماری منجر میشود. موتورسیکلت سواران نیز اغلب علائم ابتلا به سندرم تونل کارپال را دارند چرا که به زور و با فشار فرمان را می گیرند و موتور سواری موجب ایجاد لرزش در دستان آنها میشود. عقل سلیم به ما می گوید که در صورت ابتلا به این سندرم، از این فعالیت ها بدور باشیم و فرم و نحوه ی درست استفاده از دست را حفظ کنیم.

 

فعالیت و سندرم تونل کارپال

 

حین کار با کامپیوتر مراقب فرم دست و مچ خود باشید 

اینکه آیا کار با کامپیوتر خطر ابتلا به سندرم تونل کارپال را افزایش می دهد یا خیر هنوز مشخص نیست اما برخی از مطالعات نشان می دهد که کار طولانی مدت با کامپیوتر می تواند خطر ابتلا به سندرم تونل کارپال را افزایش دهد. رایانه به خودی خود در این امر مقصر نیست، بلکه این موضوع به نحوه ی استفاده ی غلط ما از رایانه برمیگردد. اگر فردی در پشت میز خود وضعیت نامناسبی داشته باشد و مچ دست خود را برای مدت طولانی خم کرده باشد، میتواند فشار وارده به اعصاب را افزایش دهد. پزشکان برای جلوگیری از علائم سندرم تونل کارپال، استراحت، کشش و حفظ وضعیت مناسب گردن، پشت، شانه‌ها و مچ دست را پیشنهاد می‌کنند.

تزریق کورتیزون 

تزریق کورتیکواستروئید معمولا در مطب ارتوپدها و متخصصین جراحی دست و مچ انجام می شود. این ماده اغلب ” کورتیزون” نامیده می شود. کورتیکواستروئیدها هورمون های استروئیدی هستند که در بدن تولید می شوند. آنها عملکردهای بیولوژیکی مختلفی دارند که یکی از آنها تنظیم التهاب است. اگر با دقت و به میزان کم استفاده شود، تزریق استروئید بی خطر است و عوارض جانبی کمی دارد. تزریق چندباره استروئیدها در یک مکان ممکن است مشکلاتی ایجاد کند و توصیه نمی شود. اکثر بیماران مبتلا به سندرم تونل کارپال، حداقل به طور موقت با تزریق استروئید تسکین می یابند. تسکین علائم به طور متوسط ​​حدود ۳ ماه یا بیشتر زمان میبرد. تحقیقات نشان میدهد، تقریباً یک سوم از بیماران می‌توانند با یک بار تزریق علائم سندرم را برای مدت طولانی برطرف کنند و دیگر نیازی به جراحی نداشته باشند. پس تزریق کورتیزون قبل از اقدام به جراحی، به بیماران مبتلا به سطح خفیف و متوسط توصیه میشود . تزریق استروئید، سندرم تونل کارپال حاد را درمان نمیکند.

 

کورتیزون برای سندرم تونل کارپال

 

در استفاده از NSAID ها احتیاط کنید

داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs) داروهای خوراکی هستند که برای کاهش درد و التهاب استفاده می شوند. به عنوان مثال ایبوپروفن و ناپروکسن هستند که می توان آنها را بدون نسخه خریداری کرد. برخی از بیماران می توانند علائم سندرم تونل کارپال را با استفاده از این داروها برای کوتاه مدت کاهش دهند. با این حال، اکثر مطالعات و تحقیقات، استفاده از داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی را برای درمان این سندرم، به ویژه در طولانی مدت، توصیه نمی کنند. استفاده از داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی فرد را با افزایش خطر خونریزی گوارشی، بیماری کلیوی و حمله قلبی مواجه میکند. این خطرات در صورت استفاده طولانی مدت یا در دوزهای بالاتر و در افرادی که بیماری زمینه ای دارند، افزایش می یابد.

جراحی

اگر علائم شما شدید باشد یا درمان های دیگر برایتان موثر نباشد، ممکن است جراحی به شما پیشنهاد شود. هدف از جراحی تونل کارپال کاهش فشار با بریدن رباطی است که روی عصب میانی فشار می آورد.

جراحی با دو تکنیک مختلف انجام میشود:

  • جراحی آندوسکوپی: جراح شما از یک دستگاه تلسکوپ مانند با یک دوربین کوچک متصل به آن (اندوسکوپ) برای دیدن داخل تونل کارپال استفاده می کند. جراح شما رباط را از طریق یک یا دو برش کوچک در دست یا مچ شما فرار می دهد. برخی از جراحان ممکن است از اولتراسوند به جای تلسکوپ برای هدایت ابزاری که رباط را برش می دهد استفاده کنند. جراحی آندوسکوپی ممکن است باعث درد کمتری نسبت به جراحی باز در چند روز یا هفته اول پس از جراحی شود.
  • جراحی باز: جراح شما یک برش در کف دست شما روی تونل کارپال ایجاد می کند و از طریق آن، رباط دست را برش می دهد تا عصب را آزاد کند.

سایر مقالات

زنبیل خرید