شانه‌های خشک یا گرفته

خشکی و گرفتگی شانه چه علت هایی دارد و چگونه درمان میشود؟

شانه‌های خشک یا گرفته یکی از شایع‌ترین شکایاتی است که فیزیوتراپیست‌ها با آن مواجه می‌شوند. در بدترین حالت، گرفتگی شانه و گردن می‌تواند باعث ناراحتی، از دست دادن خواب، اضطراب شود و بر کیفیت زندگی افراد تأثیر بگذارد. اغلب در این زمان از سال بدتر می‌شود زیرا نحوه واکنش ما به هوای سرد می‌تواند مشکلات اساسی را تشدید کند. تنش شانه منحصر به افراد ورزشکار نیست و در واقع، بسیاری از علل و عوامل تشدید کننده آن به نحوه رفتار افراد در زندگی روزمره مربوط می‌شود.

با این حال، مانند هر آسیب اسکلتی عضلانی، بهترین راه حل مراجعه به متخصصی است که بتواند علت خاص مشکل را شناسایی کند و راه‌هایی را برای جلوگیری از عود مشکل توصیه کند.

اگر از تنش مداوم در پشت و شانه‌های خود رنج می‌برید، فقط یک متخصص می‌تواند علت اصلی این مشکل را شناسایی کند. عوامل زیادی می‌تواند در ایجاد مشکل نقش داشته باشد. زمان و انرژی خود را برای حدس زدن علت آن هدر ندهید. برای شروع کار را درست انجام دهید و از آنجا روی بهبودها کار کنید.

دکتر ستاره روحانی بعد از معاینه دقیق بهترین راه را برای درمان خشکی و گرفتگی شانه تجویز می‌کنند.

برای کسب اطلاعات بیشتر و یا رزرو نوبت با شماره 09133009511 و 031-32352232 تماس حاصل فرمایید.

علل گرفتگی شانه


قوز کردن در برابر سرما 

در این زمان از سال شاهد افزایش شدید شکایات مربوط به تنش شانه هستیم و این موضوع ارتباط زیادی با آب و هوا دارد. در واقع این خود سرما نیست که باعث این مشکل می‌شود، بلکه روشی است که ما به طور طبیعی می‌خواهیم شانه‌های خود را قوز کنیم تا خود را در برابر آب و هوا نگه داریم.

استرس

استرس و مشکلات شانه/گردن دست به دست هم می‌دهند. استرس می‌تواند مشکل زمینه‌ای شانه را تشدید کند، که سپس سطح استرس را افزایش می‌دهد. باز هم، این خود استرس نیست که باعث این مشکل می‌شود، بلکه نحوه تغییر رفتار ما است.

وضعیت بدن

این موضوع بزرگی است و به این واقعیت کمک می‌کند که بسیاری از افراد با مشاغل پشت میز از تنش شانه رنج می‌برند. نشستن نادرست و انجام حرکات تکراری (تایپ کردن، استفاده از ماوس) برای مدت طولانی، یک دستور ساده برای درد کمر، گردن و شانه است. بدترین چیز این است که با افزایش درد و تنش، وضعیت ما معمولا بدتر می‌شود.

عادات حرکتی

این مربوط به وضعیت بدن در بالا است، اما به دقت در مورد نحوه بلند کردن، حمل کردن، راه رفتن و به خصوص رانندگی فکر کنید. اگر زمان زیادی را پشت فرمان خودرو می‌گذرانید، باید بررسی کنید که صندلی شما به درستی تنظیم شده باشد، فرمان در ارتفاع مناسبی قرار داشته باشد، و در حین رانندگی کج نشوید یا خم نشوید.

تمرین 

ورزش باعث بهبود وضعیت بدنی، قدرت مرکزی و انعطاف پذیری می‌شود، اما تنها در صورتی که به درستی انجام شود. به طور مناسب و کامل گرم کنید. این فقط برای ورزش‌هایی که از حرکات بالاتنه زیادی استفاده می‌کنند صدق نمی‌کند: مطمئن شوید که مراقب شانه‌های خود هستید، مهم نیست چه ورزشی انجام می‌دهید.

درمان خشکی و گرفتگی شانه


درمان خشکی و گرفتگی شانه

وضعیت خود را درست کنید

تجزیه و تحلیل و اصلاح وضعیت پشت میز شما به یک صنعت چند میلیون پوندی تبدیل شده است: اکثر کارفرمایان بدون توجه به نیازهای فردی صندلی‌های یکسانی را برای همه فراهم می‌کنند. اما یک اندازه برای وضعیت بدن مناسب نیست، و افراد کمی واقعاً می‌دانند که چگونه صندلی خود را تنظیم کنند، معمولاً راحتی را به جای وضعیت بدن ترجیح می‌دهند.

با این حال، ممکن است نیازی به عجله و خرید یک صندلی گران قیمت یا تجهیزات اصلاحی نباشد. مجدداً، ابتدا با یک متخصص صحبت کنید تا ببینید برای وضعیت بدن شما مشکلی است یا خیر، و آن‌ها می‌توانند به شما توصیه کنند که آیا می‌توانید پیشرفت‌های سریع و آسانی انجام دهید یا خیر. اگر بتوانید متوجه اشتباهات وضعیت بدن خود شوید، چند راه ساده برای رفع این مشکل وجود دارد. برخی از بهترین روش‌ها برای بهبود وضعیت بدنی عبارتند از:

اجتناب از خم شدن

زمانی که خمیده می‌شوید، فشار بیشتری به ستون فقرات خود وارد می‌کنید. این همچنین استخوان‌ها، ماهیچه‌ها و مفاصلی را که برای ثابت نگه داشتن ستون فقرات لازم هستند، تحت فشار قرار می‌دهد. مشکلاتی که خم شدن ایجاد می‌کند فراتر از ستون فقرات شماست. خم شدن نیز اندام‌ها را به هم می‌چسباند و ورود هوا به ریه‌ها و عملکرد صحیح روده‌ها را دشوارتر می‌کند. این می‌تواند باعث مشکلات گوارشی و تنفسی شود. اجتناب از خمیدگی کلیدی برای سلامت ستون فقرات و سلامت کلی است.

 بایستید

یک تمرین خوب این است که زانوهای خود را کمی خم کنید و پاها را به اندازه عرض شانه باز کنید. اجازه دهید بازوهایتان به طور طبیعی در کناره‌های بدن آویزان شوند و صاف و بلند بایستند و شانه‌ها را به سمت پایین و عقب بکشید. شما می‌خواهید پاهای خود را روی زمین نگه دارید، لگن خود را در مرکز قرار دهید، بالاتنه خود را باز کنید و سر خود را صاف کنید. وقتی می‌ایستید، سینه شما می‌تواند به طور کامل منبسط شود، که به شما امکان می‌دهد بهتر نفس بکشید. نه تنها درد گردن و شانه را کاهش می دهد، بلکه باعث می شود اکسیژن بیشتری با هر نفس به بدن برسد، اضطراب را کاهش دهد و اعتماد به نفس را افزایش دهد.

اعمال سرما و گرما 

این یک راه عالی برای بی‌حس کردن هر درد حاد اولیه و کاهش التهاب است. گرما با شل کردن ماهیچه‌ها و کاهش سفتی درد را کاهش می‌دهد. می‌توانید گرما را در یک دوش آب گرم یا از طریق یک کمپرس گرم یا پد گرم کننده اعمال کنید. گرما باعث شل شدن عضلات و بهبود سفتی می‌شود. هم سرما و هم گرما را باید فقط در فواصل حدود 20 دقیقه روی ناحیه اعمال کرد.

مصرف داروهای مسکن بدون نسخه 

اگر برای بیمار مناسب است، این می‌تواند راهی کوچک اما مفید برای کنترل درد خفیف تا متوسط ​​باشد.

فیزیوتراپی 

فیزیوتراپی

دلیل اینکه ممکن است تغییرات زیادی پس از آسیب دیدگی شانه وجود داشته باشد، نحوه قرار گرفتن مفصل در محل خود است. برخلاف مفصل ران که یک مفصل گوی و کاسه ایمن است، شانه مفصلی بسیار شل و کم عمق است و برای نگه داشتن آن در موقعیت صحیح، بیشتر به عضلات و سایر بافت‌های «نرم» متکی است. هنگامی که درد یا اختلال در مفصل وجود دارد، آن عضلات مهم به دلیل عدم استفاده و درد ضعیف‌تر می‌شوند و کل مفصل دیگر به درستی پشتیبانی نمی‌شود.

هنگامی که درمان اولیه شانه درد به بهبود آسیب کمک کرد و شانه راحت‌تر شد، وقت آن است که روی هر سفتی و ضعفی که ایجاد شده است کار کنید تا شانه در هر سطحی از تمرین که انجام می‌دهید حرکت کند و به درستی کار کند. در غیر این صورت، حتی اگر درد برطرف شود، شانه در برابر آسیب بیشتر یا فعالیت بیش از حد آسیب پذیر است.

فقط برای پیچیده‌تر کردن مسائل، مشکلات گردن (نخاع‌های گردن) اغلب می‌توانند درد را به شانه ارجاع دهند، زیرا آن‌ها ماهیچه‌های مشترک زیادی دارند و مسیر بسیاری از اعصاب گردن همگی از شانه می‌گذرد.

همچنین مشکل شانه اغلب فقط در بالای بازو احساس می‌شود و اصلا در ناحیه شانه احساس نمی‌شود! بنابراین ضروری است که فیزیوتراپیست یک معاینه گسترده و کامل از گردن، شانه و بازو انجام دهد تا دقیقاً تشخیص دهد که مشکل از کجا منشأ می‌گیرد. سپس می‌توانند این بیماری را درمان کنند، نه فقط علائم را برای دستیابی به بهبودی کامل و طولانی مدت.

قدرت اصلی خود را بهبود بخشید

شانه‌های شما قسمتی از هسته شما را تشکیل می‌دهند که باید تا حد امکان قوی باشد. افراد ورزشکار معمولاً به اندازه کافی در مورد اهمیت قدرت اصلی می‌دانند تا مطمئن شوند که روی آن کار می‌کنند، اما این چیزی است که افراد غیرورزشی به اندازه کافی از آن مراقبت نمی‌کنند. داشتن یک هسته قوی فقط برای ورزش مفید نیست: می‌تواند در هر زمینه‌ای از زندگی کمک کند.

تمرین کششی شانه

هنگامی که یک عضله کشیده می‌شود، رشته‌های آن و فاسیای اطراف آن، یا نوارهای بافت همبند، به طول کامل کشیده می‌شوند. این کار توانایی عضله و فاسیا را برای گسترش در حین فعالیت بهبود می‌بخشد.

کشش شانه فواید بالقوه متعددی برای سلامتی دارد. کشش می‌تواند:

  • تنش را کاهش دهید
  • تسکین درد
  • افزایش تحرک
  • خطر آسیب دیدگی عضلات و مفاصل را کاهش دهید
  • وضعیت بدن را بهبود بخشد

تحقیقات نشان می‌دهد که کشش به تنهایی به اندازه کشش در کنار تمرینات قدرتی برای افرادی که به دنبال کاهش گردن درد مزمن هستند موثر است. کشش شانه می‌تواند باعث این درد شود.

یک مطالعه در مقیاس کوچک نشان داد که یک برنامه کششی منظم 4 هفته‌ای می‌تواند درد گردن و شانه را کاهش دهد. محققان خاطرنشان کردند که برنامه کششی عملکرد گردن و کیفیت زندگی را در میان کارکنان اداری مبتلا به گردن درد مزمن و متوسط ​​تا شدید بهبود بخشید.

حرکت بچه

حرکت بچه

Child’s Pose یک ژست آرام یوگا است که می‌تواند به کشش پشت شانه‌ها کمک کند. برای انجام این ژست:

  • روی زمین یا تشک زانو بزنید.
  • انگشتان شست پا را با هم لمس کنید.
  • زانوها را از هم باز کنید.
  • درست بنشینید.
  • نفس بکشید و به بازوهای بالای سر برسید.
  • بازدم و تعظیم به جلو، به سمت زمین، دراز کردن بازوها از جلو.
  • زمین را با کف دست لمس کنید.
  • آرنج‌ها را به زمین بیاورید.
  • عقب بنشینید و قسمت پایین پشت را به سمت پاشنه‌ها بیاورید.
  • کشش را در پشت شانه‌ها احساس کنید.
  • عمیق نفس بکشید و این وضعیت را برای 1 دقیقه یا بیشتر نگه دارید.

کشش آونگ 

کشش آونگ

آونگ روشی ملایم برای افزایش حرکت در شانه با استفاده از نیروی گرانش است. برای انجام این کشش:

  • طوری بایستید که پاها به اندازه عرض لگن از هم باز باشند.
  • به جلو خم شوید و به زمین نگاه کنید.
  • دست راست را برای حمایت روی میز یا صندلی قرار دهید.
  • اجازه دهید بازوی چپ آویزان شود.
  • بازوی چپ را به آرامی در حرکات دایره‌ای کوچک بچرخانید، اجازه دهید گرانش بیشتر کار را انجام دهد.
  • 30 ثانیه تا 1 دقیقه ادامه دهید.
  • جهت حرکت را تغییر دهید.
  • این کار را با استفاده از بازوی دیگر تکرار کنید.

کشش بازوی عقاب 

کشش بازوی عقاب

کشش بازوی عقاب از وضعیت بالای بدن در حالت عقاب در یوگا الهام گرفته شده است. این کشش ممکن است انعطاف پذیری شانه‌ها را افزایش دهد. برای انجام این:

  • بایستید و پاها را به اندازه عرض لگن باز کنید.
  • نفس بکشید و بازوها را به طرفین بلند کنید.
  • بازدم کنید و بازوها را به سمت بدن بچرخانید.
  • اجازه دهید بازوی راست از زیر دست چپ عبور کند.
  • آرنج چپ را  خم کنیدو در آرنج راست قرار دهید.
  • در صورت رسیدن کف دست‌ها را کنار هم بیاورید.
  • اگر کف دست‌ها با هم تماس ندارند، پشت دست‌ها را کنار هم نگه دارید.
  • سه یا چهار نفس عمیق بکشید.
  • کشش را رها کنید و آن را در سمت دیگر تکرار کنید، در حالی که بازوی چپ را زیر سمت راست ضربدری کنید.

کشش صورت گاوی 

کشش صورت گاوی

کشش صورت گاوی یکی دیگر از کشش‌های یوگا برای شانه‌ها است. برای انجام ژست صورت گاو:

  • طوری بایستید که پاها به اندازه عرض لگن از هم باز باشند.
  • دست راست را مستقیماً به سمت آسمان بگیرید.
  • دست راست را در آرنج خم کنید.
  • آرنج را بالا نگه دارید، دست راست را بالای سر و پایین پشت برسید.
  • بازوی چپ را به سمت پایین به سمت زمین دراز کنید.
  • دست چپ را از پشت و به سمت بالا دراز کنید.
  • دست چپ و راست را به هم نزدیک کنید و اگر احساس راحتی کردید آن‌ها را به هم ببندید.
  • سه یا چهار نفس عمیق بکشید.
  • کشش را رها کنید و آن را در طرف دیگر تکرار کنید.

کشش عرضی شانه 

کشش عرضی شانه

کشش شانه متقاطع به امتداد پشت شانه کمک می‌کند. برای انجام این کشش:

  • طوری بایستید که پاها به اندازه عرض لگن از هم باز باشند.
  • بازوی راست را مستقیم به بیرون بکشید.
  • بازوی راست را در سراسر بدن بیاورید، به طوری که دست در سمت دیگر پای چپ به سمت زمین باشد.
  • دست چپ را از آرنج خم کنید.
  • ساعد چپ را زیر بازوی راست قلاب کنید، بازوی راست را بالای آرنج نگه دارید.
  • از ساعد چپ استفاده کنید تا بازوی راست را بیشتر به داخل و در سراسر بدن بکشید و پشت شانه راست را بکشید.

این حالت را به مدت 20 ثانیه نگه دارید، سپس کشش را در طرف دیگر تکرار کنید

فیزیوتراپی زانو

فیزیوتراپی زانو برای کاهش درد و تقویت عضلات و مفاصل

درد زانو و لگن از جمله رایج‌ترین انواع دردهایی هستند که افراد به آن دچار می‌شوند و در نظرسنجی‌های بزرگسالان در ارتباط با درد مفاصل، موارد بسیاری در ارتباط با زانودرد گزارش شده‌ است. بسیاری از افراد در سراسر جهان به درد زانو و لگن مبتلا هستند. وجود درد در قسمت مفاصل زانو یا لگن می‌تواند سبب دشوار شدن انجام امور مختلف در زندگی روزمره شود.

روش‌های مختلفی جهت کاهش درد زانو در بلندمدت وجود دارد. فیزیوتراپی زانو در تسکین زانودرد بسیار موثر است. البته مشاهده نتایج مثبت درمانی به تلاش بیمار و زمان نیاز دارد ولی به طور کلی فیزیوتراپی به کاهش درد زانو در بیماران در سنین مختلف کمک می‌کند.

دکتر ستاره روحانی و دیگر متخصصین فیزیوتراپی به منظور بازیابی عملکرد و قابلیت حرکتی و همچنین کاهش درد مرتبط با انواع آسیب‌دیدگی‌ها و عارضه‌ها به بیماران کمک می‌کنند.

متخصصین فیزیوتراپی در ارتباط با دلایل بروز درد زانو و لگن دارای تجربه و مهارت بسیار زیادی هستند و جهت درمان این نوع‌دردها از روش‌های درمانی مختلفی استفاده می‌کنند.

برای کسب اطلاعات بیشتر و یا رزرو نوبت با شماره 03132352232 تماس حاصل فرمایید.

انواع زانودرد


در صورت بروز زانودرد، تعیین نوع درد (درد حاد یا شدید، نیمه حاد یا مزمن) از اهمیت زیادی برخوردار است. تعیین نوع درد به تشخیص و درمان درد کمک می‌کند.

  • درد شدید یا حاد: معمولا درد حاد، شدیدترین نوع درد محسوب شده و 1 تا 7 روز پس از آسیب‌دیدگی ایجاد می‌شود. در طول این مدت، بیمار بایستی زانو را بی‌حرکت نگه دارد تا ساختارهای آسیب‌دیده پیش از آغاز هر گونه حرکت، بهبود پیدا کنند.
  • درد نیمه‌حاد: این نوع درد 2 تا 6 هفته پس از آسیب‌دیدگی ایجاد می‌شود. این دوره زمانی برای آغاز حرکات ملایم در قسمت زانو جهت کمک به بازیابی قابلیت حرکتی، زمان مناسبی به شمار می‌رود.
  • زانودرد مزمن: این نوع درد بیش از 8 تا 12 هفته طول می‌کشد. زانودرد مزمن بایستی توسط پزشک مورد ارزیابی قرار بگیرد.

محل بروز زانودرد


محل بروز زانودرد به تعیین ساختار آسیب‌دیده و کمک به تشخیص روش مناسب درمانی کمک می‌کند. در صورتی که علائم شدید باشند و یا بیش از چند هفته ادامه پیدا کنند، بایستی به پزشک یا متخصص فیزیوتراپی مراجعه شود.

 

محل زانودرد

 

  • درد در قسمت جلوی زانو: در صورت بروز درد در قسمت جلوی زانو، امکان دارد در وضعیت قرارگیری استخوان کشکک زانو مشکلی وجود داشته باشد. این عارضه سندرم استرس پاتلوفمورال (PFSS) نامیده می‌شود. امکان دارد استخوان کشکک و همچنین تاندون بین کشکک و استخوان ساق پا دچار التهاب شده و دردناک شوند. درد معمولا سبب محدود شدن توانایی زانو زدن، بالا یا پایین رفتن از راه پله، دویدن و پریدن می‌شود.
  • درد در قسمت داخلی زانو: وجود درد در قسمت داخلی زانو احتمالا نشان‌دهنده وجود آسیب‌دیدگی در مینیسک داخلی یا رباط طرفی داخلی است. این ساختارها معمولا در زمان فعالیت‌های ورزشی و زمانی که پا بر روی زمین قرار گرفته، در اثر چرخش بدن بر روز زانو دچار آسیب‌دیدگی می‌شوند. مینیسک داخلی مانند یک ضربه‌گیر عمل می‌کند و در قسمت داخلی زانو قرار دارد. در برخی از مواقع امکان دارد در قسمت مینیسک داخلی ساییدگی یا التهاب ایجاد شده و بدون هیچ ضربه یا فشار خاصی دچار آسیب‌دیدگی شود.
  • درد در قسمت خارجی زانو: درد در این قسمت می‌تواند ناشی از وارد شدن آسیب به ساختارهای مختلف باشد. در این قسمت رباطی وجود دارد که می‌تواند در زمان فعالیت‌های ورزشی دچار آسیب‌دیدگی شود. همچنین درد می‌تواند در اثر فشار وارد بر باند ایلیوتیبیال (ITB) نیز ایجاد شود. باند ایلیوتیبیال یک نوار بافت ضخیم است که در امتداد بخش خارجی ران تا قسمت جلوی زانو قرار دارد. باند ایلیوتیبیال ممکن است به طور غیر طبیعی بر روی زانو ساییده شده و سبب ایجاد درد شود. همچنین در بخش خارجی زانو، یکی از سه تاندون‌ همسترینگ قرار دارد. کشیدگی این تاندون‌ها می‌تواند باعث ایجاد زانودرد شود.
  • درد در قسمت پشت زانو: به ندرت ممکن است درد در این قسمت ایجاد شود. یکی از تاندون‌های همسترینگ به این قسمت متصل است و ممکن است درد در این قسمت در اثر کشیدگی همسترینگ ایجاد شود. یک دلیل دیگر بروز درد در قسمت پشت زانو، کیست بیکر است. کیست بیکر باعث بروز ورم غیر طبیعی مفصل زانو شده که فضای پشت زانو را اشغال کرده و در نهایت باعث ایجاد درد در زمان خم شدن بیش از حد زانو می‌شود.

در صورت بروز درد حاد یا شدید زانو، بایستی فورا از روش رایس (R.I.C.E) استفاده شود. R.I.C.E به مجموعه اقدامات شامل استراحت، استفاده از یخ، فشرده‌سازی و بالا نگه داشتن ناحیه آسیب‌دیده گفته می‌شود. پس از چند روز استفاده از این روش‌ها، بیمار می‌تواند به تدریج و با ملایمت از پای خود استفاده کند.

در صورتی که درد برای مدت بیش از 2 تا 3 هفته ادامه پیدا کند، بایستی جهت تشخیص و درمان عارضه به پزشک یا متخصص فیزیوتراپی مراجعه شود.

مزایای فیزیوتراپی زانو


درد مداوم زانو باعث بروز مشکلات مختلفی می‌شود. درد و خشکی زانو می‌تواند سبب دشواری در دویدن، پریدن و یا راه رفتن در منزل شود. همچنین زانودرد می‌تواند بر تعادل شخص تاثیر منفی گذاشته و سبب افتادن بر زمین شود.

 

مزایای فیزیوتراپی زانو

 

درمان زانودرد به عارضه مورد نظر و علت بروز درد بستگی دارد. ولی در بسیاری از موارد تمرینات فیزیوتراپی زانو باعث رفع درد می‌شود.

در ارتباط با فواید فیزیوتراپی زانو بایستی گفته شود که این روش دارای مزایای بسیاری جهت درمان عارضه‌های مربوط به زانو می‌باشد. در این قسمت فواید فیزیوتراپی زانو شرح داده می‌شوند.

کاهش نیاز به مصرف دارو

معمولا در زمان بروز درد، افراد از دارو استفاده می‌کنند. دارو می‌تواند برای مدتی سبب تسکین درد شود ولی امکان دارد در رفع علت اصلی بروز درد تاثیری نداشته باشد. در این حالت ممکن است درد ادامه پیدا کرده و شخص به مصرف داروهای مُسکن وابسته شود.

فیزیوتراپی به کاهش و کنترل درد کمک کرده و باعث عدم ایجاد وابستگی به مصرف داروهای مُسکن می‌شود.

سهولت در انجام فعالیت‌های جسمانی

 ورزش و حرکت جسمانی مداوم در کاهش زانودرد مزمن بسیار موثر است. فیزیوتراپی باعث می‌شود که شخص بتواند بدون وجود درد قابل توجه، به انجام فعالیت‌های ورزشی بپردازد. متخصص فیزیوتراپی در جهت تسکین درد زانو و لگن به بیمار کمک کرده و روش انجام فعالیت‌های ورزشی بدون آسیب رسیدن به مفاصل را به بیمار آموزش می‌دهد. حرکات فیزیوتراپی زانو سبب بازیابی قدرت و قابلیت حرکتی شده و در نتیجه بیمار راحت‌تر می‌تواند فعالیت‌های جسمانی را ادامه دهد.

کمک به رعایت شیوه صحیح انجام حرکات مختلف

در بسیاری از مواقع، درد در قسمت زانو و لگن به شیوه نادرست انجام حرکات مرتبط می‌باشد. الگوی نادرست انجام حرکات ممکن است با گذشت زمان و یا در واکنش به آسیب‌دیدگی ایجاد شده باشد. نحوه نادرست انجام فعالیت‌های مختلف باعث وارد شدن فشار بیش از حد بر مفاصل و بروز درد و آسیب‌دیدگی می‌شود. استفاده از روش فیزیوتراپی زانو به تعیین الگوهای نادرست حرکتی کمک کرده و متخصص فیزیوتراپی به منظور جایگزین کردن الگوهای نادرست با الگوهایی که سبب محافظت از مفاصل و جلوگیری از آسیب‌دیدگی می‌شود، توصیه‌های لازم را به بیمار ارائه می‌کند.

تقویت عضلات به منظور جلوگیری از آسیب‌دیدگی 

یکی از بزرگ‌ترین مشکلات مربوط به درد مفصل این است که به نظر میرسد درد هیچ گاه به طور کامل رفع نمی‌شود. حتی با وجود استراحت، امکان دارد با آغاز انجام حرکات درد دوباره ایجاد شود. استفاده از تمرینات فیزیوتراپی زانو سبب تقویت عضلات می‌شوند. در این حالت عضلات بهتر می‌توانند از مفاصل محافظت کنند. در نتیجه احتمال آسیب‌دیدگی مفصل کاهش پیدا می‌کند.

 

تقویت عضلات با فیزیوتراپی زانو

 

تشخیص علت اصلی بروز مشکلات مرتبط با مفاصل

در صورتی که فقط علائم عارضه مرتبط به زانو درمان شوند، امکان دارد در آینده زانودرد دوباره بروز کند. ولی در صورتی که علت اصلی بروز مشکل مرتبط با مفصل زانو تشخیص داده شود، متخصص می‌تواند عارضه مورد نظر که باعث ایجاد درد شده است را به طور کامل درمان کند. متخصص فیزیوتراپی علت بروز درد زانو را تشخیص داده و در نتیجه می‌تواند از روش مناسب جهت رفع علت اصلی ایجاد درد استفاده کند.

کاهش نیاز به استفاده از جراحی

در صورت عدم درمان عارضه امکان دارد به استفاده از جراحی نیاز باشد. جراحی یک روش تهاجمی، دردناک و پُر هزینه است. استفاده از حرکات فیزیوتراپی زانو با رفع مشکلات مرتبط با زانو، سبب کاهش نیاز به استفاده از جراحی می‌شود.

روش‌های رایج مورد استفاده در فیزیوتراپی برای رفع زانودرد


در پاسخ به این پرسش که فیزیوتراپی زانو چگونه انجام می‌شود بایستی توجه شود که در فیزیوتراپی زانو از روش‌های مختلفی جهت رفع زانودرد استفاده می‌شود. این روش‌ها شامل موارد زیر می‌باشند:

 

روش‌های فیزیوتراپی زانو

 

حرکات ورزشی

متخصص فیزیوتراپ با توجه به وضعیت خاص جسمانی بیمار، برنامه ورزشی مناسب را برای بیمار طرح‌ریزی می‌کند. زانودرد در هر شخصی به دلایل متفاوتی ایجاد می‌شود؛ بنابراین مطابق با نیازها و وضعیت جسمانی هر شخص بایستی از حرکات ورزشی مختلفی استفاده شود.

در ابتدا بیمار زیر نظر متخصص فیزیوتراپی، حرکات ویژه ورزشی را مورد استفاده قرار می‌دهد چرا که متخصص فیزیوتراپی بایستی از انجام صحیح تمرینات اطمینان حاصل کند و بیمار نیز در ابتدا جهت انجام تمرینات به کمک نیاز دارد. در نهایت بیمار می‌تواند تمارین را بدون کمک و در منزل انجام دهد.

تمارین ورزشی سبب تقویت عضلات و بهبود دامنه حرکتی می‌شوند. این تمارین به محافظت از زانو کمک کرده و باعث می‌شوند تا بیمار درد کمتری را احساس کند.

آموزش نحوه صحیح انجام حرکات

متخصص فیزیوتراپی نحوه صحیح انجام حرکات را به بیمار آموزش می‌دهد تا از وارد شدن آسیب به مفاصل در آینده جلوگیری شود.

سرما/ گرمادرمانی

امکان دارد متخصص فیزیوتراپی جهت کمک به کاهش التهاب و درد از حرارت و یا یخ استفاده کند.

تسکین درد

پس از تشخیص علت بروز درد، بایستی از روش مناسب برای درمان استفاده شود. متخصص فیزیوتراپی جهت رفع درد از روش‌های مختلفی استفاده می‌کند. فیزیوتراپی امکان توان‌بخشی را برای آسیب‌دیدگی زانو فراهم می‌کند. در مورد آسیب‌دیدگی‌های شدید امکان دارد از روش‌های کنترل درد و اصلاح الگوی راه رفتن استفاده شود. همچنین در ارتباط با اقدامات قبل و بعد از جراحی، از موارد زیر استفاده می‌شود:

 

تسکین درد با فیزیوتراپی زانو

 

  • کنترل درد و ورم
  • استفاده از وسایل کمکی برای راه رفتن
  • کنترل عضلات و حرکات زانو با استفاده از تجهیزات تحریک الکتریکی
  • ادامه فعالیت‌های روزانه و فعالیت‌های ورزشی با استفاده از روش‌های مربوط به تقویت عضلات

بررسی قدرت عضلانی و دامنه حرکتی 

امکان دارد شخص قدرت زیادی را در پاهای خود احساس کند، ولی ممکن است تعداد زیادی از عضلات کوچک در پاها از حد معمول ضعیف‌تر شده باشند.

جهت تعیین هر گونه ضعف عضلانی که ممکن است باعث بروز درد شده باشد، بیمار زیر نظر متخصص فیزیوتراپی تمارین ورزشی ویژه‌ای را انجام می‌دهد.

همچنین از تمارین مربوط به دامنه حرکتی نیز استفاده می‌شود. به این وسیله متخصص ارزیابی می‌کند که بیمار تا چه حد می‌تواند مفاصل خود را بدون وجود درد حرکت دهد.

بررسی وجود هر گونه مورد غیر طبیعی در مفاصل

متخصص فیزیوتراپی قسمت‌های اطراف مفاصل را جهت بررسی وجود هر گونه مشکل، با دست معاینه می‌کند. به این طریق متخصص می‌تواند وجود هر گونه عارضه در قسمت مفصل را تشخیص دهد.

با وارد آوردن فشار بر قسمت مورد نظر، متخصص فیزیوتراپی حساسیت به لمس در اطراف مفصل را تشخیص می‌دهد.

ارزیابی نحوه گام برداشتن

متخصص فیزیوتراپی با ارزیابی نحوه قدم برداشتن بیمار، از جزئیات مختلفی در ارتباط با عارضه مورد نظر آگاه خواهد شد. با طی مسافت کوتاه توسط بیمار، متخصص فیزیوتراپی به مشکلات مربوط به الگوی راه رفتن پی می‌برد.

امکان دارد بیمار از نشانه‌های مختلف مربوط به الگوی قدم برداشتن اطلاعی نداشته باشد، ولی متخصص فیزیوتراپی به این علائم توجه کرده و وجود هر گونه عارضه را تشخیص خواهد داد.

فیزیوتراپیست‌ها

فیزیوتراپی استخوان‌ها و مفاصل برای کاهش درد و التهاب

فیزیوتراپیست‌ها به شما کمک می‌کنند تا بیشترین بهره را از زندگی خود ببرید. آنها به شما کمک می‌کنند پس از هر آسیب بهبود پیدا کنید. با کمک درمان‌های فیزیوتراپی  می‌توانید درد و خشکی  مفاصل و عضلات را کاهش دهید، تحرک‌پذیری بدن خود  را افزایش دهید و از بروز آسیب بیشتر جلوگیری کنید. فیزیوتراپیست‌ها همیشه به نیازها و خواسته‌های شما توجه می‌کنند و بر همین اساس یک برنامه  درمانی ویژه را برای شرایط شما تنظیم می‌کنند. فیزیوتراپیست‌ها به طور تخصصی آموزش دیده‌اند تا وضعیت بدن شما را ارزیابی کنند، مشکل را تشخیص دهند و به شما کمک کنند تا بفهمید دقیقا چه مشکلی پیش آمده.  برنامه درمانی شما همیشه مابق با سبک زندگی، سطح فعالیت‌ها و سلامت عمومی شما تنظیم می‌شود.

فیزیوتراپیست‌ها طیف وسیعی از درمان‌ها را ارائه می‌دهند: از کشش‌های هدفمند تا درمان‌های دستی، سوزن خشک، تمرینات ورزشی و ماساژ. تسکین درد و بهبودی پس از هر آسیب، بیش از همه به این موضوع بستگی دارد که مشکل شما به درستی تشخیص داده شود و سپس بهترین برنامه درمانی متناسب با آن تجویز شده و روند ریکاوری مدیریت شود.

هدف متخصصینی مانند دکتر ستاره روحانی به جای ایجاد وابستگی به درمانگر ، این است که بیماران بتوانند در بهبود سلامت  خود به نحو مستقل تا جای ممکن توانمند شوند. هدف فیزیوتراپیست‌ها بهبود کیفیت زندگی شما است و سعی می‌کنند با رفع موانعی مانند آسیب، درد، ضعف و گرفتگی عضلات به شما کمک کنند سطح فعالیت طبیعی و کامل خود را داشته باشید.

برای کسب اطلاعات بیشتر و یا رزرو نوبت با شماره 03132352232 تماس حاصل فرمایید.

فیزیوتراپیست چه کاری انجام می‌دهد؟


فیزیوتراپیست چه کاری انجام می‌دهد

بسیاری از مردم  از ارزشی که فیزیوتراپی برای زندگی آنها به ارمغان می‌آورد آگاهند و حتی برخی از دوران کودکی به فیزیوتراپ مراجعه می‌کنند. با این حال، برای کسانی که قبلاً هرگز به فیزیوتراپ مراجعه نکرده‌اند، شاید این سوال وجود دارد که فیزیوتراپیست دقیقاً چه کاری انجام می‌دهد؟  در واقع این یکی از رایج‌ترین سوالاتی است که از فیزیوتراپیست‌ها پرسیده می‌شود.

پاسخ  به این سوال کمی دشوار است، زیرا فیزیوتراپیست‌ها کارهای زیادی انجام می‌دهند. آنها در درجه‌ی اول در مدیریت و کنترل درد تخصص دارند و می‌توانند با کمک تکنیک‌هایی درد بیماران را کاهش دهند؛ چه بیمارانی که آسیب ناگهانی دیده‌اند و چه بیمارانی که درد‌های مزمن چندین ساله دارند.

فیزیوتراپیست‌ها ابتدا علت درد را شناسایی می‌کنند و سپس تکنیک‌های مختلف مانند درمان دستی را بای کاهش درد به کار می‌گیرند و مهمتر اینکه تکنیک‌هایی را به بیمار آموزش می‌دهند که خودش بتواند درد را کاهش داده و مدیریت کند.

هرچند درد اولین چیزی است که اغلب بیماران را به ملاقات فیزیوتراپیست می‌کشاند، اما همین درد اغلب باعث می‌شود که بیماران از انجام بسیاری فعالیت‌هایی که دوست دارند دست بکشند و حتی ممکن است شدت درد مانع انجام کارهای روزمره شود. بسیاری از ما بدون اینکه متوجه باشیم، سطح فعالیت خود را برای کاهش درد کاهش می‌دهیم. فیزیوتراپیست‌ها می‌توانند تشخیص دهند که دقیقا کدام ناحیه از بدن شما با مشکل مواجه شده و چرا این مشکل رخ داده است. با شناسایی علت بروز درد، فیزیوتراپیست‌ها می‌توانند برنامه‌ی درمانی مناسب ارائه داده و به شما کمک کنند تا به کارایی کامل خود برگردید. فیزیوتراپیست‌ها می‌توانند این کار را برای همه مراجعان از جمله ورزشکاران حرفه‌ای و یا حتی کسانی که با ناتوانی‌های جدی سروکار دارند، انجام دهند.

در واقع فیزیوتراپیست‌ها عملاً در هر مرحله از زندگی شما می‌توانند نقش مهمی داشته باشند. فیزیوتراپیست‌ها می‌توانند بر روند رشد مهارت‌های حرکتی نوزادان نظارت کنند و به افراد در هر سنی می‌توانند کمک کنند که با دردها و آسیب‌های خود مقابله کنند. آنها همچنین می‌توانند به بهبود عملکرد ورزشکاران، به پیشگیری از آسیب‌ها، به افراد مبتلا به اختلالات عملکردی کف لگن و همچنین به سالمندان کمک کنند.

انواع فیزیوتراپی


انواع فیزیوتراپی

فیزیوتراپی دارای زیرشاخه‌های متعددی است. متخصصین هر یک از این حوزه‌ها، قادرند مشکلات و شرایط خاصی را به نحو موثرتر و مناسب تر درمان کنند. در زیر فهرستی از زیرشاخه‌های تخصصی مختلف در فیزیوتراپی و کاربرد آنها آورده شده است:

  • فیزیوتراپی عصبی: این شاخه از فیزیوتراپی به مشکلات عصبی مربوط می‌شود که منجر به ضعف شدید عضلانی، از دست دادن تعادل و هماهنگی، اسپاسم عضلانی، لرزش، از دست دادن عملکرد و کاهش حس می‌شوند. هدف فیزیوتراپی عصبی ایجاد تحرک و درمان اختلالات عملکردی در سیستم عصبی و عضلانی مانند سکته مغزی، آسیب‌های نخاعی، آسیب‌های مغزی، ام‌اس، سیاتیک، آنوریسم و ​​بیماری پارکینسون است.
  • فیزیوتراپی ارتوپدی یا فیزیوتراپی اسکلتی-عضلانی: این رشته‌ی تخصصی به ترمیم بدشکلی‌ها (دفرمیتی‌ها) و درمان بیماری‌های مربوط به سیستم اسکلتی عضلانی انسان می‌پردازد و به اصلاح و درمان آسیب‌ها و مشکلات عضلات، رباط‌ها، استخوان‌ها، مفاصل و تاندون‌ها کمک می‌کند. هدف اصلی درمان، کاهش درد، افزایش تحرک و اصلاح آسیب‌های اسکلتی-عضلانی است.
  • فیزیوتراپی قلبی ریوی – این رشته تخصص به درمان و توانبخشی بیمارانی می‌پردازد که از اختلالات قلبی‌ریوی مانند ایست قلبی و بیماری انسدادی مزمن ریه رنج می‌برند. فیزیوتراپیست‌هایی که در این رشته تخصص دارند، مراکز توانبخشی قلبی را اداره می‌کنند و به بیماران در مورد اشکال خاصی از تمرینات و تکنیک‌های تمرین مقاومتی آموزش می‌دهند که می‌تواند به بهبود کیفیت کلی زندگی آنها بسیار کمک کند.
  • فیزیوتراپی کودکان – فیزیوتراپ کودکان به بهبود آسیب‌ها و مشکلات کودکان از جمله آسیب‌دیدگی‌های حاد، نقایص مادرزادی، مشکلات تاخیر در رشد، یا برخی نقص‌های ژنتیکی مانند فلج مغزی کمک می‌کنند. فیزیوتراپیست‌ها از تمرینات درمانی مختلفی برای کودکان استفاده می‌کنند که می‌تواند به تقویت قسمت‌های آسیب‌دیده‌ی آنها کمک کند. در نتیجه انجام این تمرینات دامنه حرکتی کلی آن قسمت و میزان دقت و ظرافت عمل کودک بهبود می‌یابد.
  • فیزیوتراپی سالمندان – این شاخه ی تخصصی با برخی بیماری‌های مربوط به سنین بالا مانند آرتریت (درد در مفاصل)، پوکی استخوان (استخوان‌های شکننده و شکننده) سروکار دارد. فیزیوتراپ‌های متخصص این رشته ، به سالمندان راهنمایی می‌دهند که چگونه حرکات خود را در طول روز به نحوی اصلاح کنند که درد آن‌ها تشدید نشود و به انها کمک می‌کنند با انجام تمرین‌های مختلف، حرکت‌پذیری بدن خود را افزایش داده و میزان درد خود را به حداقل برساند.

معاینه و ارزیابی توسط فیزیوتراپیست


زمانی که شما تحت مراقبت‌های پزشکی مختلف هستید، هر پزشک متخصصی که شما را معاینه می‌کند یا درمانی را تجویز می‌کند، شرح حالی از وضعیت شما و اقدامات انجام شده را در پرونده شما ثبت می‌کند. فیزیوتراپیست شما به این پرونده سابقه پزشکی دسترسی دارد و علاوه بر این خود او نیز ارزیابی‌های ویژه‌ای را برای برسی چگونگی حرکات مختلف بدن و مکانیسم‌های مربوطه به آن انجام می‌دهد. بر اساس نتایج این معاینات، یک برنامه ی درمانی و توانبخشی مناسب برای بازیابی کامل عملکرد حرکتی شما تنظیم خواهد شد.

برای شروع درمان‌های فیزیوتراپی، سوابق پزشکی شما به منظور در نظر گرفتن کامل وضعیت و علائم شما، بررسی می‌شود. فیزیوتراپ بررسی میکند که آیا آماده ی شروع دوره توانبخشی هستید یا خیر و ماهیت درمانی شما باید چگونه باشد. در حین معاینات، فیزیوتراپ از شما سوالاتی در مورد علائم شما می‌کند، مثلا در مورد حس درد در نواحی مختلف، احساس خشکی و گرفتگی و دامنه حرکتی. او اغلب از شما می‌خواهد که میزان درد خود را در مقیاس یک تا ده توصیف کنید تا شدت آسیب شما را مشخص کند. مهمترین موضوع در این مرحله این است که به این سوالات با دقت و صادقانه جواب دهید.

سپس فیزیوتراپیست ممکن است اعضای مختلف بدن و مفاصل را دست بزند و حرکت دهد تا درد در نواحی خاص و میزان حرکت پذیری شما را ارزیابی کند و شما می‌خواهد که بگویید در کدام نواحی بیشتر احساس درد و گرفتگی می‌کنید. ممکن است برخی از کارهایی که از شما خواسته می‌شود انجام دهید، برای شما عجیب باشد اما باید به فیزیوتراپ خود اعتماد داشته باشید و بدانید که این متد‌ها و روش‌های ارزیابی دارای پشتوانه ی بیش از 100 سال تحقیق و مطالعه است.

فیزیوتراپ در هنگام معاینه ی بدن به دنبال چه می‌گردد؟

فیزیوتراپ در هنگام معاینه

همانطور که در بالا ذکر شد، آنچه که فیزیوتراپیست در حین معاینه ی شما بیش از همه به آن توجه دارد، تشخیص نواحی دردناک و دارای گرفتگی یا محدودیت حرکتی است. اما این تنها بخشی از چیزی است که فیزیوتراپ در حین معاینه ی شما ارزیابی می‌کند. او در طول جلسه، کاملا حرکات بدن شما را تحت نظر دارد و به دنبال هر گونه ناهنجاری است که ممکن است حتی خودتان از آن آگاه نباشید و اصلاح این ناهنجاری‌ها کمک زیادی به بهبود وضعیت شما می‌کند. فیزیوتراپ همچنین به دنبال هرگونه علائم تورم، کبودی، تغییر رنگ و عدم تقارن در بدن شما است. او همچنین دست خود را روی پوست شما می‌گذارد و ممکن است دست خود کمی فشار داده و حرکت دهد تا بافت‌ها را زیر انگشتان خود لمس کند تا هرچیز غیرعادی را تشخیص دهد؛ برای مثال تغیرر شکل در بافت‌ها، گرما، حساسیت عصبی در ناحیه مورد نظر یا شنیدن صدایی در مفاصل (به نام کرپیتوس).

گاهی ممکن است فیزیوتراپ قسمتی از بدن شما را معاینه کند که آسیب ندیده برای مثال ممکن است یک زانوی شما آسیب دیده و فیزیوتراپ زانوی دیگر را معاینه می‌کند تا یک معیار پایه برای نتیجه‌گیری در مورد وضعیت زانوی آسیب‌دیده شما داشته باشد. باید بدانید که بدن هر شخص منحصر به فرد است و فیزیوتراپ باید بداند که چه وضعیت فیزیولوژیکی برای بدن شما، طبیعی محسوب می‌شود.

فیزیوتراپ چگونه از نتایج معاینه وارزشیابی خود استفاده می‌کند؟ 

فیزیوتراپ چگونه از نتایج معاینه وارزشیابی خود استفاده می‌کند

هنگامی که فیزیوتراپیست شما را معاینه کرد و وضعیت بیماری یا آسیب شما را مشخص کرد، در مورد بهترین روش‌های درمانی ممکن برای شما صحبت می‌کند. در برخی موارد ممکن است لازم باشد به متخصصین دیگر نیز ارجاع داده شوید، اما در اغلب موارد یک برنامه درمانی برای بهبود عملکرد حرکتی شما در یک دوره زمانی خاص تنظیم می‌شود.  فیزیوتراپ در مورد گزینه‌های درمانی مختلفی که پیش رو دارید به شما اطلاع می‌دهد و آنچه که فکر میکند برای شما مناسب‌ترین است به شما پیشنهاد می‌دهد. در طول دوره درمان احتمالا لازم است تغییراتی در سبک زندگی خود ایجاد کنید و یک برناه تمرینی خاص داشته باشید و لازم است به طور منظم به فیزیوتراپیست مراجعه کنید تا به اهداف درمانی خود (که باید واقع بینانه باشند) دست یابید.

به طور کلی هدف از درمان‌های فیزیوتراپی، ریشه در بازیابی یا افزایش حرکت‌پذیری و تحرک سالم و افزایش کارایی عملکردی بیمار دارد. این اهداف شامل موارد زیر می‌شود:

  • ارزیابی و سپس تقویت عضلات ناحیه آسیب دیده و همچنین افزایش هماهنگی و استقامت در عضلات بدن بیمار و ساختارهای حمایت‌کننده در اطراف محل آسیب‌دیده. به عنوان مثال، هر مفصل از تعدادی استخوان، رباط و  تاندون تشکیل شده و در اطراف آن ماهیچه‌های مختلف قرار دارد.  اگر هریک از این اجزا آسیب ببینند،  برنامه توانبخشی شما تنها بر روی آن جزء تمرکز ندارد بکه به تمامی ساختار‌های مرتبط توجه دارد و هدف درمان این است که کل ساختارها که مانند یک سیستم عمل می‌کنند به بهترین شکل ممکن بازیابی شده و خطر بروز آسیب مجدد نیز به حداقل برسد.
  • بهبود تعادل و وضعیت بدن، به ویژه اگر ناحیه آسیب دیده در بدن به علت عدم تعادل یا وضعیت قارگیری ناصحیح بدن تحت فشار بیشتر باشد. آسیب‌دیدگی معمولا در فرد ایجاد عادات حرکتی ناصحیحی می‌کند و وضعیت بدنی فرد به طور ناخودآگاه تغییر می‌کند (برای مثال خم شدن بدن به یک طرف، در صورت آسیب دیدن طرف دیگر). این تغییرات تاثیر منفی بر تعادل و عملکرد فرد دارد. بنابراین بخشی از روند بهبودی بیمار شامل بازگرداندن تعادل و وضعیت بدنی سالم
  • عادت ناخوشایندی دارد که باعث ایجاد تغییرات معمولی مانند وضعیت بدنی (مانند خم شدن به یک طرف در صورت آسیب‌دیدگی طرف دیگر) می‌شود که تأثیر منفی بر تعادل و در نتیجه عملکرد دارد. بخشی از روند بهبودیبیمار، به بازگرداندن تعادل و وضعیت بدنی سالم برای جلوگیری از آسیب بیشتر مربوط می‌شود.
  • استفاده از طیف وسیعی از تکنیک‌ها برای تسکین درد، از جمله استفاده از گرما و سرمادرمانی به صورت سطحی و عمیق، آب درمانی، الکتروفیزیوتراپی، و مجموعه‌ای از روش‌های ماساژ. در اغلب موارد، داشتن درد آزاردهنده ترین و ناتوان‌کننده ترین جنبه از آسیب‌دیدگی است. خوشبختانه درمان‌های فیزیوتراپی می‌توانند مکمل بسیار خوبی برای داروها باشد و در مواردی که استفاده از مسکن‌های قویتر ممکن نیست می‌توان از فیزیوتراپی کمک گرفت.
  • اغلب افراد این را نمی دانند که فیزیوتراپ‌ها حتی می‌توانند در ارزیابی محیط خانه ی شما و بهبود دسترسی‌ها در خانه و فراهم آوردن شرایط خانه برای مطابقت با شرایط فیزیکی شما به شما کمک کنند. فیزیوتراپ می‌تواند پس از دانستن شرایط خاص شما، توصیه‌های مفیدی در زمینه بهبود فضای خانه با توجه به وضعیت فیزیکی شما، به شما بکند تا کیفیت زندگی خود را بالا برید. این موضوع خصوصا برای افرادی مهم است که از آسیب‌ها یا ناتوانی‌های شدید رنج می‌برند و بازتوانی آنها زمان طولانی‌تری می‌طلبد.

پرکاربردترین شیوه‌های درمانی در فیزیوتراپی


در ادامه با رایج‌ترین روش‌های درمانی که توسط فیزیوتراپیست‌ها استفاده می‌شوند، آشنا می‌شوید:

درمان دستی 

در این روش فیزیوتراپیست برای حرکت دادن و دستکاری مفاصل آسیب دیده با کمک دست خود، ناحیه مورد نظر را به شیوه ی مخصوصی ماساژ می‌دهد.

تحریک الکتریکی عصب‌ها (TENS) 

تحریک الکتریکی عصب‌ها

در این تکنیک الکترودهایی که به یک دستگاه کوچک متصل هستند روی پوست جسبانده می‌شوند و از طریق این الکترودها جریان ضعیفی به عصبها فرستاده می‌شود. دستگاه TENS می‌تواند به طور موقت درد ناحیه آسیب‌دیده را تسکین دهد.

مگنت تراپی

مگنت تراپی

دستگاه‌های درمانی الکترومغناطیس‌ در انواع و اندازه‌های مختلف موجود هستند و می‌توان آن‌ها را در خانه استفاده کرد و یا در مرکز درمانی و تحت راهنمایی یک متخصص آموزش‌دیده به کار برد. این روش می‌تواند به کاهش درد کمک کند.

طب سوزنی و سوزن خشک

در این روش، سوزن‌های ظریفی در نقاط خاصی از بدن وارد می‌شوند و این کار درد را برای مدت کوتاهی کاهش می‌دهد.

تِیپینگ(نوارهای چسبنده)

این تکنیک روند بهبود طبیعی بدن را تسریع می‌کند. در این روش از نوارهای کشی و چسبنده مخصوصی  استفاده می‌شود که پوست را از بافت همبند دور می‌کند، در نتیجه فضا را در این بین افزایش می‌دهد و به مایع لنفاوی اجازه می‌دهد تا حرکت مؤثرتری داشته باشد.

جااندازی مفاصل

جااندای مفاصل یکی از روش‌های درمان دستی است که در آن فیزیوتراپیست مفاصل را با سرعت‌های گوناگون در جهات و در دامنه‌های حرکتی مختلف به حرکت در می‌آورد.  این کار موجب بازیابی حرکت طبیعی مفصل می‌شود.

ورزش و حرکات کششی

ورزش و حرکات کششی

فیزیوتراپیست‌ها با کمک تمرینات مختلف و تکنیک‌های کششی به بدن شما کمک می‌کنند که حرکت‌پذیری مفاصل را بازیابی کند.

توان بخشی

در دوره‌های توانبخشی از طیف وسیعی از تمرینات قدرتی (تقوقت عضلات)، و حرکات اصلاحی  برای بهبود شرایط بیمار استفاده می‌شود. همچنین تمرینات ویژه برای پیشگیری از بروز مجدد آسیب به بیمار آموزش داده می‌شوند.

برنامه تمرینی برای تقویت عضلات

فیزیوتراپیست‌ها برنامه‌های تمرینی تخصصی برای تقویت عضلات تنظیم می‌کنند و به بیماران خود می‌آموزند که چگونه آمادگی جسمانی و شلامت خود را حفظ کنند. این برنامه‌های تمرینی به بهبود قدرت کلی، تعادل، هماهنگی و انعطاف‌پذیری بدن کمک می‌کنند.

آب‌درمانی

آب‌درمانی

در این روش برای درمان آرتروز از آب استفاده می‌شود و تمریات تخصصی در داخل آبی با محدوده دمایی 33 تا 36 درجه زیر نظر فیزیوتراپیست انجام می‌شود. این تمرینات شامل حرکات کششی، قدرتی و هوازی مختلف می‌شود.

سرما و گرمادرمانی

استفاده از تکنیک‌های سرما درمانی مانند اعمال یخ، کمپرس سرد یا اسپری نیتروژن می‌تواند به کاهش التهاب ناشی از آسیب‌های حاد کمک کند. در موارد درد مزمن، فیزیوتراپیستها از روش گرمادرمانی مانند کمپرس گرم، گرمایش با اشعه مادون قرمز، دیاترمی و امواج اولتراسونیک استفاده می‌کنند.

دیاترمی

در این تکنیک از گرمایش القای الکترینی یا جریان‌های الکترومغناطیسی با فرکانس بالا برای درمان مشکلات مختلف استفاده می‌شود.

اولتراسوند و فونوفورزیس

در روش اولتراسوند از امواجی در محدوده فرکانس 0.5 تا 3 مگاهرتز استفاده می‌شود. این تکنیک با القای گرمای عمیق به یک ناحیه موجب  درمان اسپاسم عضلانی، بهبودی در سطح سلولی، افزایش متابولیسم و بهبود جریان خون در ناحیه بافت آسیب‌دیده و کاهش التهاب می‌شود. فونوفورزیس تکنیکی است که از امواج اولتراسونیک برای جذب موثر داروهایی که به صورت موضعی اعمال شده‌اند، استفاده می‌کند. این تکنیک در تسکین درد بسیار موثر است زیرا امکان جذب حداکثری داروهایی مانند پماد‌های ضد التهاب و مسکن‌ها را فراهم می‌کند.

تمرینات افزایش دامنه حرکتی

تمرینات ویژه ی افزایش دامنه حرکتی موجب بهبود تحرک مفاصل و کاهش خشکی و گرفتکی در عضلات می‌شود. تمرینات ویژه ی دامنه حرکتی با نام ROM شامل انواع مختلفی از جمله تمرینات دامنه حرکتی غیرفعال (PROM)، تمرینات دامنه حرکتی کمکی فعال (AAROM) و تمرینات دامنه حرکتی فعال (AROM) می‌شود.

جااندازی بافت‌های نرم

حرکت دادن بافت‌های نرم یا ماساژ درمانی به آرام کردن عضلات اسپاسم شده، تسکین درد و کاهش تورم کمک می‌کند

گرفتگی گردن و یا دیسک گردن

چه زمانی پارگی دیسک گردن نیاز به عمل جراحی دارد؟

دیسک فتق شده (بیرون زده) یا “پاره شده”، یک منشأ رایج برای درد گردن و بازو می باشد. دیسک ها به لایه های ضربه گیری گفته می شود که بین مهره ها قرار گرفته و متشکل از مجموعه استخوان های ریزی می باشد که ستون فقرات شما را به وجود می آورد. یک دیسک بیرون زده می تواند در شانه ها، گردن یا بازوی شما حالت گزگز، درد، بی حسی و یا ضعف ایجاد کند.

درمان ارائه شده برای هر نفر، بر اساس معرفی کلینیکی، یافته های رادیولوژیکی، و موقعیت های دیگر طراحی خواهد شد. دکتر ستاره روحانی برای شما برنامه درمانی، بر اساس وضعیت بخصوص شما تعیین خواهد کرد و این برنامه به صورت دوره ای مرور خواهد شد. برای کسب اطلاعات بیشتر و یا رزرو نوبت با شماره 03132352232  تماس حاصل فرمایید.

آناتومی


ستون فقرات گردنی در ناحیه گردن شما قرار گرفته است. ستون فقرات گردنی از سر شما محافظت کرده و آن را به تنه شما متصل می کند. ستون فقرات گردنی نسبت به دیگر قسمت های ستون فقرات، از وزن کمتری پشتیبانی می کند. همچنین، این قسمت از بدن بیشترین مقدار حرکت و انعطاف پذیری را با خود به همراه دارد. گردن شما می تواند به جلو و عقب خم شود یا به سمت چپ و راست کج شود. گردن شما همچنین می تواند برگردد یا به سمت راست و چپ چرخش کند. بخش گردنی ستون فقرات شما از هفت مهره کوچک تشکیل شده است. مهره ها به یک سری از استخوان های کوچک گفته می شوند که برای فرم دهی به ستون فقرات، ردیف شده اند. قسمت عقب مهره ها به صورت قوسی شکل می باشد تا بخش لامینا (lamina) را تشکیل دهد. بخش لامینا (لایه نازک)، یک پوشش همانند سقف را بر روی قسمت عقب هر مهره به وجود می آورد. قسمت باز شده در مرکز هر مهره، کانال ستون فقرات را تشکیل می دهد. دیسک های بین مهره ای، در میان مهره های گردنی ستون فقرات شما قرار گرفته اند. این دیسک ها از یک بافت قوی و پیونددهنده به وجود آمده اند. لایه محکم بیرونی آنها با نام آنولوس فیبروزوس (لایه خارجی دیسک که ساختاری حلقوی دارد)، شناخته می شود. مرکز ژل- مانند آنها با نام هسته ژلاتینی (nucleus pulposus) شناخته می شود. دیسک ها و دو عدد مفصل فاسِت کوچک، یک مهره را به دیگری متصل می کنند. دیسک ها و مفصل ها باعث ایجاد حرکت می شوند و تعادل ایجاد می کنند. دیسک ها همچنین به عنوان یک بالش ضربه گیر، برای محافظت از مهره های گردنی، عمل می کنند.

در داخل کانال محافظ ستون فقرات گردنی، قسمت‌هایی از جمله نخاع، عصب های نخاعی که تا بازوها و دست های شما ادامه پیدا می کند، و شریان هایی که خون تولید می کنند، قرار گرفته اند. قسمت بالای کانال ستون فقرات گردنی، بسیار وسیع می باشد. این قسمت، نسبت به دیگر نواحی ستون مهره، فضای بیشتر را به نخاع می دهد. فضای اضافه، به جلوگیری از ایجاد فشار بر روی نخاع (هنگامی که شما گردن خود را حرکت می دهید)، کمک می کند.

علت پارگی دیسک گردن


علت پارگی دیسک گردن

با بالا رفتن سن، دیسک های ما می توانند کوتاه شوند، از انعطاف پذیری آنها کاسته شده، و به عنوان بالش بین مهره تأثیرگذاری کمتری داشته باشند. هنگامی که یک دیسک فرسوده می شود، لایه خارجی آن می تواند دچار پارگی گردد. یک دیسک بیرون زده هنگامی اتفاق می افتد که در آن لایه خارجی پاره می شود و محتویات داخلی آن، یعنی هسته ژلاتینی، از دیسک بیرون می آید.

اگر محتویات داخلی یک دیسک بیرون زده وارد کانال نخاعی شود، می تواند باعث ایجاد فشار و ناراحتی بر روی اعصاب نخاعی گردد. این فشار مکانیکی و ناراحتی ناشی از آن می تواند منجر به ایجاد درد شود. یک دیسک بیرون زده همچنین می تواند باعث ایجاد فشار بر روی نخاع شود.

دیسک های بیرون زده بیشتر در میان افراد میان‌سال رایج می باشد. فاکتورهای ریسکی دیگر، داشتن اضافه وزن و سیگار کشیدن است. داشتن حالت بدنی نادرست در هنگام بلند کردن اشیاء یا انجام فعالیت های تکراری و سخت نیز می تواند باعث پارگی دیسک شود. علاوه بر این، یک دیسک می تواند بعد از یک فشار ناگهانی (هرچند کوچک)، دچار پارگی شود. این مورد می تواند توسط ضربات خشونت بار، تصادفات با موتورسیکلت، یا آسیب دیدگی مرتبط با یک ورزش (مانند فوتبال یا موج سواری)، به وجود آید.

علائم 


علائم گرفتگی گردن و یا دیسک گردن

گردن درد یکی از علائم رایج برای دیسک بیرون زده گردنی می باشد. شما ممکن است دردی ناگهانی را در بازوهای خود احساس کنید. شما ممکن است درد یا سوزشی را در شانه ها، گردن و بازوهای خود احساس کنید. در بازوی شما ممکن است احساس ضعف، بی حسی، یا حس گزگز به وجود آید. شما ممکن است به سردرد دچار شوید. در مواردی نادر، از دست دادن کنترل روده و مثانه، همراه با ضعف شدید در بازو و پا، نشانه ای برای داشتن یک مشکل جدی می باشد. در این مورد نادر، شما باید فوراً به دنبال مراقبت های پزشکی باشید.

تشخیص


آزمایشات فیزیکی 

پزشک شما می تواند یک دیسک بیرون زده را با انجام آزمایشات فیزیکی و مشاهده تصاویر پزشکی، تشخیص دهد. پزشک از شما درباره علائم و سابقه پزشکی سوال خواهد کرد. از شما ممکن است در خواست شود تا حرکت های ساده انجام دهید تا دکتر بتواند ارزیابی درستی از قدرت ماهیچه ها، حرکات مفصل ها و تعادل شما داشته باشد. از آنجایی که بعضی از عصب های مربوط به ستون فقرات گردنی، تا بازوهای شما ادامه پیدا کرده اند، پزشک شما یک آزمایش فیزیکی عصبی را بر روی شما انجام خواهد داد تا شرایط عملکرد عصب ها را بررسی کند.

اشعه های ایکس 

پزشک شما دستور تصویربرداری با اشعه ایکس را صادر خواهد کرد تا بتواند وضعیت مهره را در ستون فقرات گردنی شما، مشاهده کند.

سی تی اسکن ها یا اِم آر آی (MRI)

پزشک شما همچنین ممکن است دستور سی تی اسکن یا تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) را صادر کند تا بتواند دید بهتری نسبت به ساختار ستون فقرات شما داشته باشد. سی تی اسکن ها تصویر را به صورت لایه ای نشان می دهند (مانند برش هایی که یک قرص نان کامل را تشکیل می دهد). سی تی اسکن ها، شکل و اندازه کانال نخاعی شما را به همراه ساختارهای درونی و اطراف آن، نشان خواهند داد. اسکن اِم آر آی، بسیار حساس می باشد. این اسکن، دقیق ترین تصویرها را از دیسک ها، رباط ها، نخاع، ریشه های عصبی، یا تومورها نشان می دهد. تصویربرداری های اشعه های ایکس، عکس های مغز تیره (نخاع نگاشت)، سی تی اسکن و اسکن های اِم آر آی، فرآیندهایی بدون درد می باشند.

نوار عصب و ماهیچه 

در برخی موارد، پزشکان از مطالعات مربوط به هدایت عصبی برای تشخیص هرچه بهتر عملکرد اعصاب نخاعی و مشخص کردن نقطه تحت فشار، استفاده می کنند. پزشکان معمولاً از یک آزمایش به نام سرعت هدایت عصبی (Nerve Conduction Velocity) استفاده می کنند. در این مطالعه، یک عصب در یک نقطه شبیه سازی شده است و مدت زمان حرکت پیغام یا تکانه به نقطه دوم، اندازه گیری می شود.

یک آزمایش الکترومیوگرافی (نوار عصب و ماهیچه) معمولاً همزمان با آزمایش سرعت هدایت عصبی انجام می شود. الکترومیوگرافی، تکانه های موجود در ماهیچه ها را برای مشخص کردن مشکلات عصبی، اندازه گیری می کند. ماهیچه ها سالم برای اجرای حرکات، به تکانه احتیاج خواهند داشت. پزشک شما، سوزن های ظریفی را به داخل پوست شما و درون ماهیچه های که توسط اعصاب نخاعی کنترل می شود، تزریق می کند. پزشک قادر خواهد بود تا میزان تکانه های به وجود آمده در هنگام انقباض ماهیچه شما را تعیین کند. آزمایشات الکترومیوگرافی و سرعت هدایت عصبی ممکن است برای شما ناراحتی ایجاد کند، و ماهیچه ها شما ممکن است پس از انجام این آزمایشات، درد داشته باشد.

درمان پارگی دیسک گردن


بسیاری از مردم با دیسک های بیرون زده، می توانند با روش های غیرجراحی درمان شوند. از داروهای بدون نسخه یا داروهای نسخه دار می توان برای کاهش درد استفاده کرد. این داروها می توانند شامل استروئیدها یا داروهای غیراستروئیدی و ضدالتهاب باشند. متخصصان فیزیکی و حرفه ای می توانند برای کاهش درد و اسپاسم های ماهیچه ای در شما، درمان‌هایی را ارائه کنند. متخصصان همچنین به شما ورزش هایی در جهت قوی سازی ماهیچه های گردن نشان خواهند داد.

تحصیلات و استراحت مرتبط 

بیماران اطمینان داشته باشند که گردن درد یک مشکل رایج می باشد و غالباً به خودی خود و در چند روز حل خواهد شد. دور بودن از موقعیت های دردناک قبل از بازگشت به مرحله فعالیت عادی، گزینه ای منطقی می باشد، ولی بر اهمیت به کار انداختن اولیه تأکید خواهد شد. استفاده از یک بالش برای گردن در شب نیز می تواند راحتی ایجاد کند. استراحت مطلق و استفاده مداوم از موقعیت ها حرکات یقه گردنی ضروری نیست و حتی توصیه نمی شود. برای موارد عود کرده، پزشک باید به بیمار در تشخیص و درست کردن فاکتورهای مستعد، که می توانند باعث ایجاد مواردی دردآور شوند، کمک کند.

داروها 

در حالی که هیچ مطالعه ای به طور کامل تأثیرگذاری هرگونه دارو را در مدیریت گردن درد اثبات نکرده است، بیماران با درد شدید ممکن است از راه دارو درمانی بتوانند برای برگشت سریع به فعالیت های معمولی، بهره ببرند. انتخاب دارو به پروفایل های فردی هر شخص بستگی دارد، و گزینه های آن عبارتند از:

  • داروهای غیراستروئیدی و ضدالتهاب (NSAIDs): ترکیب خصوصیات ضد درد و ضدالتهاب، آنها را به داروهای رایج اول خط تبدیل می کند. برای جلوگیری از ایجاد عوارض ناخواسته و افزایش شفادهی التهابی، رعایت اعتدال توصیه شده است.
  • اَستامینوفن: درباره مصرف محافظه کارانه روزانه برای بیماران با مشکلات الکلی، سن بالا، و مصرف همزمان با داروی ضدتشنج، مشورت کنید.
  • داروهای ضد درد موضعی: داروی موضعی منتول (menthol)، کپسایسین (capsaicin)، به صورت فراوان و بدون نسخه موجود می باشند. داروی موضعی لیدوکائین (Lidocaine) نیز استفاده موفقی را داشته است. داروهای موضعی غیراستروئیدی و ضدالتهاب، به تازگی موجود شده اند. این درمان ها هنوز در بیماران با گردن دردهای حاد و مزمن تأیید نشده اند، اما برای بیمارانی که از درد خفیف مزمن بافت رنج می برند، ممکن است مناسب باشند.
  • شل کننده های ماهیچه: استفاده محدود از شل کننده های عضلات اسکلتی، در موارد اسپاسم ماهیچه و درد ممکن است در نظر گرفته شود. بیماران از تأثیرات آرام بخش این داروها باید اطلاع داشته باشند.
  • استروئیدها: معمولاً برای یک درد حاد عمومی، یک باریک کننده کوتاه تجویز می شود و براساس گزارشات ارسالی، تأثیرگذار است. با این حال، مدارک موجود برای آن محدود و استفاده روزمره از استروئیدهای خوراکی برای گردن درد، توصیه نمی گردد.
  • داروهای ضدتشنج و داروهای ضدافسردگی سه حلقه ای: هر دو دارو به صورت کمکی برای کاهش درد مزمن و عمومی استفاده شده اند. مطالعاتی برای حمایت از استفاده آنها برای گردن درد حاد وجود ندارد.  
  • مواد مخدر: مواد مخدر، مانند ترامادول و اُکسی کدون، ممکن است در صورت عدم ایجاد تسکین کافی یا منع مصرفی داروهای دیگر، مورد استفاده قرار گیرد.

اعمال نفوذ و به حرکت درآوردن 

عمال نفوذ و به حرکت درآوردن

اعمال نفوذ در ستون فقرات، محدوده تکنیک تمرین شده بزرگی از متخصصان متنوع (کایروپراکتور، بیماری های استخوان، متخصص فیزیکی)، را در بر می گیرد. این مورد، مخصوصاً به صورت یک تکنیک تخصصی که در آن فشار با سرعت بالا، به طور مستقیم به ستون فقرات هدایت می شود. این تعریف بیشتر با اعمال نفوذ کایروپراکتیک سازگار می باشد. به حرکت درآوردن، شامل تمام درمان های دستی (مانند تکنیک های انرژی به ماهیچه ها و فشار- ضدفشار) می باشد که برای غلبه بر مفصل های محصور شده و بلند شدن ماهیچه های کوتاه، به کار می رود. مدارکی وجود دارد که در آن هر دو روش، باعث ایجاد فایده حداقلی در بیماران با گردن درد شده و به همین دلیل گزینه هایی قابل اجرا می باشد. با این حال، عوارض جانبی نادر اما جدی، که شامل سکته مغزی ثانویه نیز می شود، گزارش شده است.

تزریق کورتیکواستروئید اِپیدورال

 

هدف از انجام این فرآیند، کاهش دادن التهاب در نقطه موردنظر ستون فقرات می باشد. از این روش برای درمان گردن درد ناشی از دیسک دژنراتیو گردنی و بیماری فاسِت، استفاده می شود. مدارک خوبی مبنی بر سود بردن کوتاه مدت بیماران (با مشکل رادیکولوپاتی گردنی و اختلال مزمن گسترش یافته) از تزریقات اِپیدورال موجود می باشد. با این حال، انجام تزریقات اِپیدورال به صورت دنباله دار ضروری نیست، زیرا دلایل علمی مبنی بر ضروری یا مفید بودن آن، موجود نمی باشد.

ورزش 

ورزش و نرمش گردن برای بهبودی

مدارک بیشتر برای پشتیبانی از اثر کلینیکی ورزش کردن، همراه با به حرکت درآوردن/اعمال نفوذ گردنی در گردن درد حاد و مزمن، موجود می باشد. با این حال، فواید مرتبط در انجام ورزش های بخصوص، به علت ضعف در تعیین مشخصات و نمونه های ناکافی توضیحی، به درستی تعریف نشده اند. رژیم ورزشی کلی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • انجام حرکات کششی: انجام حرکات کششی مداوم و طولانی مدت، به کوتاه و تنگ شدن بافت های نرم (که معمولاً بر ماهیچه های قدامی گردنی و قفسه سینه تأثیر می گذارد)، کمک می کند.
  • قوی سازی و تحمل: قوی سازی رو به پیشرفت، به جبران ضعف های مربوطه که معمولاً در حالت گردن، شانه ها، و ماهیچه کتف/قفسه سینه به وجود می آید، کمک می کند.
  • هماهنگی: انجام تمرینات عمیق بهبودی را به حداکثر خواهد رساند و هدف آن جلوگیری از عود کردن گردن درد می باشد.

درمان فیزیکی 

درمان فیزیکی برای رفع درد گردن و یا بهبود دیسک گردن

درمان فیزیکی، یک برنامه ساختار یافته و تحت نظارت را برای هدایت بیماران و بازگشت آن ها به فعالیت کامل، فراهم می کند. این مورد می تواند برای بیمارانی که در چنین محیط هایی عملکرد بهتری داشته اند و یا از کمبود محدوده حرکتی زیاد در ارائه رنج می برند، مفید باشد. علاوه بر انجام حرکات کششی و قوی سازی، نسخه درمانی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • به حرکت درآوردن غیرفعال: استفاده از عوامل نفوذی و آزادسازی میوفیشال در ابتدا، برای آزادسازی عناصر غیرانقباضی بافت نرم، می تواند مفید باشد.
  • اصطکاک مکانیکی: اصطکاک مکانیکی و متناوب می تواند برای بهبود احتمالی علائم عمومی آزمایش شود.
  • پایدارسازی: این شاخه از درمان، با آموزش مجدد حالت بدن، بهینه سازی موقعیت های دینامیکی، و حرکات طرح دار، برای انجام کارهای پیچیده و کاربردی، ارتباط مستقیم دارد.
  • برنامه خانگی: ورزش هایی که به حفظ قدرت و انعطاف پذیری کمک می کنند، شناخته و در غالب یک برنامه خانگی منظم گنجانده می شوند.

طب سوزنی و درمان لیزری درجه پایین 

مدارک متوسطی در حمایت از فواید کوتاه مدت کلینیکی برای روش طب سوزنی، نسبت به گردن درد (بیشتر از سه ماه)، وجود دارد. در حال حاضر، آزمایشات تصادفی و کنترل شده زیاد، انجام فرآیند درمان لیزری درجه پایین با اثر کوتاه مدت کلینیکی را پیشنهاد می دهد. این فرآیندها برای بیماران با گردن درد حاد و مزمن پیشنهاد شده است. درمان لیزری درجه پایین، از لیزری با فقط یک طول موج برای کاهش التهاب و در صورت امکان تغییر عملکرد سلولی، استفاده می کند.

دیگر روش های درمانی 

ماساژ، پس خوراند زیستی، طب فشاری، سونوگرافی پیشرفته، الکتروتراپی (به عنوان مثال، تحریک الکتریکی عصب از طریق پوست، شبیه سازی الکتریکی ماهیچه، و درمان الکترومغناطیسی پالسی)، دیاترمی، اسپری اتیل کلرید و کشش، انقباض گردن، استفاده از سوزن های خشک، و تزریقات نقطه- ماشه ای، همه نمونه هایی از درمان های متنوع می باشند که به طور رایج برای درمان گردن درد مورد استفاده قرار می گیرند.

عمل جراحی 

عمل جراحی هنگامی توصیه می شود که روش های غیرجراحی تأثیرات کم یا هیچ گونه تأثیری بر علائم شما نداشته باشند. همچنین، عمل جراحی ممکن است در حالتی که دیسک بیرون زده منجر به فشار مستقیم بر روی یک عصب یا نخاع شده و عملکرد آن ها را از بین می برد، توصیه شود.  دیسککتومی گردنی قدامی و ادغام به نوعی از جراحی گفته می شود که اغلب برای دیسک بیرون زده در ناحیه گردن مورد استفاده قرار می گیرد.

دیسککتومی گردنی قدامی و ادغام شامل برداشتن تمام قسمت های یک دیسک بیرون زده یا دیسک ها می باشد. جراح همچنین یک یا تعداد بیشتری از مهره ها را با یکدیگر ادغام می کند تا بتواند از حرکت آنها جلوگیری کرده و درد ناشی از بیرون زدگی دیسک را کاهش دهد. این فرآیند به طور دائم، دو یا چند مهره ستون فقرات را قفل خواهد کرد تا نتوانند به غیر از یک حالت حرکت کنند. این عمل ممکن است باعث کم کردن درد در حالت حرکت شود.

بهبودی 

شما به احتمال زیاد باید شب را در بیمارستان بگذرانید. شما ممکن است به کمک شخصی دیگر در طی چند روز یا چند هفته ابتدایی در خانه، نیاز داشته باشید. اگر از اعضای خانواده یا دوستان کسی در دسترس نمی باشد، با پزشک خود درباره مقدمات جایگزین احتمالی صحبت کنید.

پزشک شما در ابتدا انجام فعالیت ها و موقعیت های بدنی را محدود خواهد کرد. شما باید از بلند کردن اجسام، و کار در حیاط تا زمانی که پزشک به شما اجازه دهد، جلوگیری کنید. شما برای حفاظت از گردن خود، یک گردن بند طبی خواهید پوشید. شما به تدریج میزان فعالیت های خود را افزایش خواهید داد. هنگامی که گردن شما بهبود پیدا کرد، متخصصان فیزیکی به شما ورزش هایی برای قوی سازی معرفی خواهند کرد. شما همچنین مکانیک بدنی و حالت های بدنی درست را برای ستون فقرات خود در حالت ایستاده، نشسته، خوابیده و بلند کردن اجسام، خواهید آموخت. این موارد به نوع جراحی و میزان وضعیت شما بستگی خواهد داشت. جراح، شما را از اتفاقات احتمالی بعد مطلع خواهد کرد.

به طور کلی، مدت زمان بهبودی برای دیسککتومی گردنی قدامی و ادغام، چندین هفته می باشد. درد بازوی شما به سرعت از بین خواهد رفت. با این حال، چندین هفته یا ماه برای حل مشکل ضعف بازو و بی­‌حسی، زمان نیاز می باشد. پایبندی به محدودیت ها و برنامه های ورزشی در هنگام بازگشت به خانه، از اهمیت بالایی برخوردار می باشد. شما باید از یک مکانیک بدنی درست در هنگام انجام فعالیت ها استفاده کنید. شما نباید سیگار بکشید. سیگارکشیدن، ریسک ایجاد عوارض جراحی را افزایش داده و مانع از گداخته شدن (اصطلاحاً ذوب شدن) استخوان ها خواهد شد

اتاق عمل

عمل دیسک کمر با لیزر: مزایا، دوره نقاهت و عوارض

روزانه میلیونها نفر در سراسر جهان به علت فتق دیسک کمر درد را تجربه میکنند. آیا تا به حال در مورد جراحی ستون فقرات با لیزر چیزی شنیده اید؟ این یک جراحی کم تهاجمی است که در آن جراح برش کوچکی در کمر شما ایجاد میکند. آنها با استفاده از ابزاری به ناحیه ای که درد دارد راه پیدا میکنند. این مقاله به شما کمک می‌کند تا تصمیم بگیرید که آیا جراحی کمر با لیزر برای شما مناسب است یا نه همچنین شما را در مورد جراحی راهنمایی میکند که زمان بهبودی پس از جراحی چقدر است و چه مزایا و معایبی دارد.

 اکثر افرادی که برای مدت طولانی کمر درد را تجربه کرده‌اند ممکن است روشهای غیر جراحی متعددی را مثل فیزیوتراپی، دارو درمانی، ماساژدرمانی امتحان کرده باشند. اگر این درمانهای غیر جراحی روی شما تاثیری نداشت و هنوز با درد زندگی میکنید وقت آن است که در مورد جراحی با پزشک خودتان مشورت کنید.  دکتر ستاره روحانی بهترین روش را برای درمان دیسک کمر به بیماران توصیه می کنند. برای کسب اطلاعات بیشتر و یا رزرو نوبت با شماره 03132352232 تماس حاصل فرمایید.

جراحی کمر چیست؟


هدف از جراحی کمر این است که با تغییر آناتومی بدن درد کمر و ستون فقرات بیمار را درمان کنیم.علائم و شرایط بسیار زیادی موجب کمردرد میشوند که با استفاده از روشهای مختلفی با توجه به شرایط خاص، افراد درمان میشوند.

بسیار ضروری است که در رابطه با درد و احساسی که دارید با پزشک خودتان مشورت کنید با اینکار میتوانید روش درمانی مناسبتری را به کار ببرید. هر نوع جراحی کمر ممکن است موجب دلهره شما بشود. اما با توجه به فناوری جدیدی که اکنون در دسترس ما هست جراحی بسیار موثر و کم تهاجمی است که درد شما را تسکین میدهد و شما سریعتر بهبود پیدا میکنید.

چه موقع باید جراحی کمر را انجام دهم؟


جراحی کمر و توضیحات آن

جراحی کمر برای کسانی که درد آنها تا چندین ماه یا بیشتر ادامه پیدا کرده است و درمانهای غیر جراحی برای آنها تاثیر گذار نبوده است و تسکین پیدا نکرده‌اند منطقی به نظر میرسد. وقتی که بیمار برای ماه‌ها کمر درد و گردن درد دارد و هیچگونه دارو و روش‌های دیگری برای او جواب نمیدهد جراحی کمر به او پیشنهاد میشود.

فرض کنید شما به علت تحلیل دیسک، تنگی نخاع، درد بین مهره‌ها، خار استخوانی، فتق دیسک، برآمدگی دیسک یا شرایط دیگر به ‌‌طور دائم درد دارید. جراجی کمر میتواند تنها گزینه برای کسانی باشد که میخواهند یک زندگی بدون درد و آرامی داشته باشند.

قبل از اینکه تصمیم بگیرید آیا میتوانید جراحی کمر انجام دهید یا نه خیلی خوب است که بدانید مزایای این روش جراحی چیست.

  • با برطرف کردن درد شما میتوانید به زندگی عادی برگردید.
  • درمان باعث افزایش دامنه حرکتی شما میشود و موقع انجام کارهای فیزیکی که از انجام آنها لذت میبرید آزادی بیشتری دارید.
  • مصرف داروهای شما را کاهش میدهد.
  • احتمال جراحی‌های دیگر را در آینده کاهش میدهد.
  • گزینه‌های کم تهاجمی در دسترس شما هستند.

عمل دیسک کمر با لیزر چگونه انجام میشود؟


تصویر عمل دیسک کمر با لیزر

ترمیم دیسک با لیزر روش بسیار کم تهاجمی است که جراح از یک آندوسکوپ (یک لوله باریک که داری چراغ و دوربین است) استفاده میکند تا بدون اینکه ثبات مفاصل استخوان‌ها و رباطها را بر هم بزند به ناحیه دسترسی پیدا کند. این روش به عنوان یک روش  ایمن برای درمان کمر درد ناشی از پارگی دیسک، فتق دیسک، برآمدگی دیسک، دیسک دژنراتیو، تنگی نخاع شناخته شده است و  آنرا سازمان FDA تایید کرده است.

با استفاده از یک آندوسکوپ نازک دیسک آسیب دیده را مشاهده میکند و جراح با استفاده از یک لیزر دقیق برش کوچکی در پوست ایجاد میکند تا فقط بافت آسیب دیده که موجب بروز درد شده را جدا کند. این بافت آسیب دیده تنها ۵ تا ۱۰ درصد کل بافت دیسک را تشکیل داده است، بنابراین این لیزر به استخوانها، بافتهای اطراف و به دیسک سالم آسیب نمیرساند. چون دیسک سالم را دست نخورده باقی میگذارد، به همین دلیل نیازی به استفاده از ایمپلنت ستون فقرات، دیسک مصنوعی، پیچ ،میل و قفسه و فیوژن ندارد و بیمار میتواند چند دقیقه بعد از جراحی با پای خودش از بیمارستان بیرون برود چون این جراحی سرپایی محسوب میشود.

با استفاده از انرژی لیزر میتوانیم موارد فتق دیسک و پارگی حلقوی را از بین ببریم و اجازه بدهیم که ورم و درد متوقف شود در این روش با استفاده از میکروسکوپ از آسیب‌هایی که ممکن است در روش جراحی باز ایجاد شود جلوگیری میکند. جراحی لیزر ایمن‌ترین روش است که برای درمان ستون فقرات شما استفاده میشود و عوارض جانبی جراحی‌های دیگر که از طریق معده به ستون فقرات میرسند را ندارد.

برای ترمیم دیسک از لیزر استفاده میشود تا بتوانیم دیسک‌های برآمده، سیاتیک، تنگی ستون فقرات و اعصاب تحت فشار و همینطور فتق دیسک و دیگر شرایطی که موجب تنش و درد مزمن شده است را درمان کنیم. این روش نیاز به ماندن در بیمارستان ندارد و هیچ گونه داروی مسکن و مخدر نیازنیست. بعد از این عمل بیمار میتواند راه برود چون یک برش ¼ اینچی دارد که پانسمان شده است. بیمار با پاهای خودش میتواند از کلینیک خارج شود.

چه زمانی باید از لیزر استفاده کنم؟


برخی پزشکان فقط در بعضی شرایط از لیزر استفاده میکنند و برای کسانی که دارای دیسک دژنراتیو هستند به ندرت از لیزر برای درمان استفاده میشود اما در موارد زیر از لیزر استفاده میشود:

  • برداشتن تومورها از طناب نخاعی
  • برداشتن استخوان یا بافت نرم اطراف عصب
  • جمع شدن مواد دیسک در اطراف عصب

در یک جراحی استاندارد تنها ۳۰ درصد موارد برای جراحی غیر تهاجمی مناسب هستند و همیشه نمیتوان از لیزر استفاده کرد.

مزایای جراحی ستون فقرات با لیزر


  • تکنولوژی لیزر دقیق یک جراحی کم تهاجمی است که فقط روی بافت آسیب دیده کار میکند و به آرامی بافت سالم را کنار میزند و یک برش به طول حداقل ۴ میلیمتر در آن محل داده میشود.
  • از آسیبهای جانبی جلوگیری میکند تکنولوژی که در جراحی ستون فقرات استفاده میشود به طور هدفمند به عصب‌ها آسیب نمی‌رساند و از ایجاد زخم و عفونت داخلی جلوگیری میکند.
  • دوره درمان کوتاه است برخلاف روش فیوژن و ایمپلنت جراحی لیزر به بیمار کمک میکند تا یک ساعت بعد از جراحی روی پای خودش بایستد. اکثر بیماران بعد از یک هفته بدون هیچ دردی به زندگی عادی خودشان بازگشته‌اند.
  • ترمیم دیسک با لیزر ۹۵ درصد موفقیت دارد و درد را از بین میبرد و هیچ عوارض جانبی و عفونتی به همراه ندارد. در این جراحی کم تهاجمی احتمال آسیب به عصب و بافت دیسک سالم بسیار کم است و عوارض جانبی ندارد.
  • یک برش ۴ میلیمتری در محل داده میشود.هیچگونه جای زخمی به جا نمیماند و با یک باند پانسمان میشود. برخلاف دیگر روشهای جراحی این روش از طریق معده به ستون فقرات انجام نمیشود و از سمت کمر انجام میشود به اندامهای دیگر آسیبب نمیزند و خطر عفونت را کاهش میدهد.

جراحی لیزر در مقایسه با دیگر روشها چگونه عمل میکند؟ 


جراحی لیزر ستون فقرات ممکن است تکنیک جدیدی به نظر برسد اما در واقع چندین دهه است که این روش ابداع شده است و جالب اینجاست که همیشه به این معنا نیست که جراح از لیزر استفاده میکند.

در روش سنتی جراحی ستون فقرات جراح برشی روی پوست میدهد تا به عضله برسد. برای اینکه به بافت یا به ناحیه درد دست پیدا کند عضلات را از ستون فقرات جدا میکند که با اینکار به بافت نرم اطراف آسیب وارد میشود و باعث درد و از دست دادن خون بیمار میشود و برای مدت طولانی‌تر بستری میشود تا بهبودی لازم را پیدا کند.

 روش لیزر جایگزینی برای جراحی ستون فقرات است که یک جراحی باز محسوب میشود و روشی بسیار کم تهاجمی است جراح برش کوچکتری میدهد و از طریق ابزارهای خاص تونلی به محل درد میزند چون عضلات کنار زده نمیشوند آسیب به بافتهای اطراف بسیار کم است و مدت زمان بهبودی بسیار کوتاه است.

اخیرا این روش به نام جراحی لیزر شناخته شده است اما آنچه شما میبینید جراحی کم تهاجمی است. ممکن است جراح از لیزر، اسکالپل یا سایر ابزارهای میکروسکوپی استفاده کند یا نکند.

چطور متوجه شوم که کدام روش برای من مناسب است؟


بهتر است برای انتخاب روش درمان به پزشکی که در هر دو روش سنتی و لیزر تبحر دارد مراجعه کنید. همچنین همیشه قبل از جراحی کمر از جراح دیگری در این باره نظرخواهی کنید.

برای اینکه مطمئن شوید که بهترین درمان را برای کمردرد خود انتخاب کرده‌اید. قبل از اینکه به جراح مراجعه کنید سوالات خود را به شرح زیر آماده کنید :

  • این عمل جراحی شامل چه مواردی میشود؟
  • آیا از لیزر هم استفاده میشود؟
  • آیا فیوژن (همجوشی استخوان‌ها)هم استفاده میشود؟
  • کدام روش برای من مناسب است روش کم تهاجمی یا سنتی؟
  • چه گزینه‌های دیگری در دسترس هستند؟
  • جراحی چگونه به من کمک میکند؟(برای کمردرد یا پا درد)
  • عوارض جانبی احتمالی و میزان بروز آن چقدر است؟
  • جراح چقدر تجربه دارد؟
  • آیا جراح به طور رسمی آموزش دیده است؟(فلوشیپ) در جراحی ستون فقرات و کم تهاجمی
  • آیا جراح عمل جراحی باز و کم تهاجمی را تا به حال انجام داده است؟ و اگر اینطور است بسیار عالی است.

چه ملاحظاتی باید در هنگام بیهوشی در این جراحی در نظر گرفته شود؟


بهترین کار این است که همه عوامل را در نظر بگیرید. باید سوالات زیر را از خودتان بپرسید تا بتوانید خودتان را بهتر آماده کنید:

  • آیا شما فشار خون بالا دارید؟
  • آیا شما سابقه عوارض با داروهای بیهوشی داشته‌اید مثلا با پروپوفول، فتینال، ترامادول و …
  • آیا شما داروهای رقیق کننده خون استفاده میکنید؟ حتی از انواع طبیعی آن مثل روغن ماهی، تورمریک، گالابالوبا
  • آیا داروهای مکمل استفاده میکنید؟
  • آیا شما آپنه خواب دارید یا از دستگاه پاپ خواب استفاده میکنید؟
  • آیا سابقه خانوادگی هیپوترمی بدخیم دارید؟

قبل از اینکه نوع داروی بیهوشی خود را انتخاب کنید با پزشک خودتان مشورت کنید.

چطور میتوانم درد دوران نقاهت را کنترل کنم؟


انجام حرکات کششی و نرمشی بعد از عمل

دردی که بعد از جراحی کمر پیش می‌آید احتمال دارد که علائم زیادی در دروان نقاهت داشته باشد. ممکن است کسانی را بشناسید که بعد از عمل جراحی در مدت طولانی و سخت این دوران را گذرانده‌اند و در مورد درد خود بسیار شکایت داشته‌اند اما این به این معنا نیست که شما هم بعد از جراحی درد خواهید داشت. موفقیت جراحی و ناراحتی که ممکن است بعد از آن داشته باشید ارتباط زیادی به نوع جراحی که شما انجام میدهید و سطح مراقبتی دریافتی شما دارد.

روش لیزر کم تهاجمی و ملایم است. در این روش از سوراخ کردن، همجوشی و ایمپلنت استفاده نمیشود. بیمار بعد از جراحی درد ندارد و میتواند تا یک ساعت بعد از جراحی راه برود. برشی به اندازه 4 میلیمتر داده میشود و هیچگونه آسیب داخلی یا جای زخم به بافت‌های اطراف نمیزند و طی چند روز آن زخم بهبود پیدا میکند. در طی دو روز میتواند به فعالیت‌های روزمره خودش برگردد و بعد یک هفته هم سر کار برود.

بیماران را تشویق میکنند که در صورت نیاز تا یک هفته بعد از جراحی از پک‌های گرم و سرد استفاده کنند .به آنها توصیه میشود بیشتر از 20 پوند (9کیلوگرم) چیزی را بلند نکنند.همچنین به بیماران پیشنهاد میشود که اگر دچار قرمزی، درد یا ورم بعد از عمل شدند حتما با کلینک جراحی خود تماس حاصل کنند.

عوارض احتمالی این جراحی چیست؟


ریسک جراحی با لیزر این است که جراح به اندازه کافی آموزش ندیده باشد. این روش در نوع خودش بینظیر است و پس از سال‌ها مطالعه روی فناوری‌های نوظهور جراحی ایجاد شده است و نیاز است که یک جراح آموزش دیده و با تجربه انتخاب کنید تا بتواند به نتیجه کار خود اعتماد داشته باشد.

عمل جراحی ناکافی

شاید بزرگترین مشکل جراحی با لیزر خطر داشتن جراحی ناکافی است که گاهی اوقات شما به یک جراحی دیگر نیاز دارید. اگر پا درد موجب شده است که ستون فقرات شما بدشکل شود جراحی کم تهاجمی یا لیزر درمانی ممکن است به صورت مختصر درد شما را بهبود دهد و به طور کامل نتواند علت ریشه‌ای درد شما را درمان کند. ممکن است شما به علت عدم ثبات کمر درد داشته باشید. اگر برای همه این‌ها لیزر استفاده شود مشکل بزرگتر نادیده گرفته میشود.

با استفاده از جراحی لیزر میتوانیم آسیب به عصب را نداشته باشیم اما اگر جراح تجربه کافی نداشته باشد جراحی لیزر احتمال آسیب به عصب و بافت افزایش می‌دهد

گرفتگی عصب

درمان گیرافتادگی های عصب کمر، گردن، شانه و مچ دست

کمر درد، خشکی و گرفتگی گردن یا بازو و پا درد می تواند به دلیل گیرافتادگی عصبی باشد. اعصاب ستون فقرات یا بخش های دیگر بدن ممکن است تحت فشار بافت های مجاور قرار گیرد و باعث درد، بی حسی و احساس سوزن سوزن شدن شود. گذر زمان، استراحت و درمان های خانگی اکثر گیرافتادگی های عصبی را بهبود می بخشد اما اگر این موارد مؤثر نبود، درمان های دیگر می تواند کمک کننده  باشد.

می توانید با استراحت و داروهای مسکن مانند ناپروکسن، ایبوپروفن یا استامینوفن، علائم را بهبود ببخشید. اگر با گذشت چند روز، درمان های خانگی مؤثر واقع نشد، با پزشک خود تماس بگیرید تا شما را راهنمایی کند. ممکن است پزشک از شما بخواهد که برای بررسی و آزمایش ویزیت شوید. دکتر ستاره روحانی ممکن است آزمایشات تصویربرداری، مانند تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) یا توموگرافی کامپیوتری آگزیال (CAT) تجویز کنند تا تصاویر دقیقی از اعصاب و مشکلات آن به دست آورند. این امر به مشخص کردن گزینه های درمان کمک می کند که شامل مصرف مسکن، کورتیکواستروئیدها، فیزیوتراپی و در موارد شدیدتر جراحی می باشد.

 

به تحت فشار بودن عصب، گیرافتادگی عصبی گفته می شود. بافت های مجاوری که به ریشه ی عصب فشار وارد می کنند، می توانند باعث درد، بی حسی و گز گز در بخش های مختلف بدن شوند. در بسیاری از موارد، دلیل آن فتق دیسک است که از بین مهره های ستون فقرات به بیرون لغزیده و باعث فشار بر اعصاب ستون فقرات می شود که تا با امتداد یافته است.

گیرافتادگی عصبی چیست؟


گیرافتادگی عصبی در ناحیه کمر

منشاء بیشتر گیرافتادگی های عصبی در قسمت گردن (رادیکولوپاتی گردنی)، قسمت میانی کمر (رادیکولوپاتی توراسیک) یا پایین کمر (رادیکولوپاتی لومبار یا کمری) است. همچنین ممکن است این گیرافتادگی عصبی را در دست، آرنج یا مچ (سندرم تونل کارپال مچ) نیز تجربه کنید.

گیرافتادگی عصبی ممکن است بخش های مختلف بدنتان را تحت تأثیر قرار دهد؛ از جمله:

  • گیرافتادگی عصبی در ستون فقرات گردنی ممکن است باعث خشکی گردن و درد و بی حسی در شانه ها و بازوها شود.
  • گیرافتادگی عصبی در ناحیه ی کمری ممکن است باعث درد در کمر، ران ها، باسن و پاها شود.
  • رادیکولوپاتی توراسیک، باعث درد در ناحیه ی قفسه ی سینه می شود. اگر در ناحیه ی قفسه ی سینه درد شدید دارید خونسرد باشید و به ارائه دهنده ی خدمات بهداشتی خود اطلاع دهید.

گیرافتادگی عصبی می تواند دردناک باشد اما معمولاً با استراحت، مصرف داروهای بدون نسخه و فیزیوتراپی قابل درمان است. اغلب افراد به طور کامل بهبود می یابند.

گیرافتادگی عصبی چقدر رایج است؟ 


گیرافتادگی عصبی مشکل رایجی است. افراد ممکن است در همه ی سنین گیرافتادگی عصبی را تجربه کنند؛ اما این مشکل در افراد 50 ساله و بالاتر، به دلیل آرتریت و فرسودگی ستون فقرات و قسمت های دیگر بدن، رواج بیشتری دارد.

گیرافتادگی عصبی در کدام قسمت از بدن من اتفاق می افتد؟


گرفتگی عصب در کمر

گیرافتادگی عصبی بر اساس جایی که عصب تحت فشار است، ممکن است در همه جای بدن رخ دهد. معمول ترین جاهایی که شما تأثیر گیرافتادگی عصبی را در آن ها حس خواهید کرد عبارتند از:

  • گردن و شانه (اعصاب گردنی تحت فشار).
  • کمر و قسمت بالای سینه (اعصاب توراسیک و لومبار تحت فشار).
  • بازو و آرنج (به دلیل فشار بر عصب اولنار؛ مثلاً درد در این عصب وقتی که “فانی بون” آرنج ضربه می خورد حس می شود).
  • مچ و دست (معمولاً به دلیل سندرم تونل کارپال است).

آیا گیرافتادگی عصبی می تواند منجر به مشکلات جدی تر شود؟


گیرافتادگی عصبی ممکن است جدی شود و باعث درد مزمن و یا حتی باعث آسیب عصبی دائمی شود. آب آوردن و تورم ممکن است باعث آسیب جبران ناپذیر به عصب شود؛ پس اگر علائم بدتر شد و یا بعد از چند روز بهتر نشد، با پزشک خود تماس بگیرید.

علت گیرافتادگی عصبی چیست؟


برخی شرایط ممکن است باعث شود که بافت یا استخوان، عصبی را تحت فشار قرار داده و باعث علائم شود. این شرایط عبارتند از:

  • آرتریت روماتوئید باعث تورم مفاصل می شود که می تواند به اعصاب مجاور فشار وارد کند.
  • افزایش سن باعث فرسودگی و پارگی در ستون فقرات و دیسک ها می شود. با گذر زمان دیسک های ستون فقرات خشک و صاف می شوند؛ مهره ها (بخش استخوانی ستون فقرات) در نزدیکی هم حرکت می کنند و در نتیجه بدن ضایعات استخوانی به وجود می آورد؛ این ضایعات یا خارهای استخوانی، می توانند اعصاب را تحت فشار قرار دهند.
  • آسیب ناگهانی در ورزش یا حوادث، می تواند باعث گیرافتادگی عصبی شود. بلند کردن یا کشیدن نادرست اجسام یا حرکات چرخشی ممکن است باعث فتق دیسک شود.
  • کارهای تکراری مثلاً کار کردن طولانی مدت با کیبورد می تواند باعث وارد شدن فشار به دست و مچ شما شود. این امر می تواند منجر به سندرم تونل کارپال (تورم تاندون که باعث فشار به اعصاب میانی ساعد می شود) شود.
  • چاقی: اضافه وزن باعث تورم مسیر اعصاب شده و به اعصاب فشار وارد می کند.
  • بارداری: وزن اضافی می تواند باعث تحت فشار قرار گرفتن اعصاب شود.
  • دیابت: میزان بالای گلوکز (قند) درخون، باعث آسیب به اعصاب می شود.

علائم خطر مهم که نشان می دهد گیرافتادگی عصبی دارید


علائم خطر مهم که نشان می دهد گیرافتادگی عصبی دارید

گیرافتادگی عصبی مشکلی رایج است؛ اما وقتی اتفاق می افتد، باعث درد زیاد و ناراحتی می شود. اولین اقدام برای بهبود این است که مطمئن شوید که دلیل آن فشار بر روی عصب است. در اینجا هشت مورد از رایج ترین علائمی که ممکن است به علت گیرافتادگی عصبی داشته باشید، آمده است:

درد یا احساس سوزشی که تا پاهایتان کشیده می شود

درد سیاتیک یکی از انواع رایج کمردرد است که به علت گیرافتادگی یا تحت فشار بودن عصب سیاتیک، در جایی که از انتهای ستون فقرات (به نام مهره های کمری یا لومبار) خارج می شود، اتفاق می افتد. از آنجایی که شاخه های عصب سیاتیک از مهره های کمری تا باسن و پاها کشیده شده، اگر این عصب تحت فشار قرار گیرد یا آسیب ببیند، احساس درد، سوزش یا درد مبهم در کل مسیر این عصب خواهید داشت.

دردی که از گردن تا بازوها کشیده می شود

مانند درد سیاتیک، فشردگی عصبی در قسمت گردنی ستون فقرات (به نام ستون فقرات گردنی)، زمانی اتفاق می افتد که عصبی در گردن شما فشرده شود یا گیر افتد و این درد از ستون فقرات خارج شده و تا بازوها و شانه های شما کشیده می شود. آسیب عصب گردنی، می تواند باعث درد و علائمی مشابه در سرتاسر مسیر خود، شامل شانه ها، قسمت بالایی کمر، بازوها و حتی دستان شما، شود.

ضعف در پاها 

وقتی که راه می روید یا با پاهایتان کارهای دیگری انجام می دهید، اعصاب پاهای شما پیامی را با سرعت برق به مغز شما می رساند و در جواب آن پیام، عضلات شما برای حرکتی خاص تحریک می شوند. اگر عصب سیاتیک یا اعصاب دیگر در پای شما فشرده شود، این پیام ها را مختل می کند. در نتیجه ممکن است در پاهای خود احساس ضعف کنید یا ممکن است در انجام دادن حرکاتی خاص (حتی راه رفتن) مشکل داشته باشید.

کاهش قدرت نگه داشتن 

ممکن است کمی عجیب باشد اما اعصاب دست شما نقش مهمی در توانایی گرفتن و نگه داشتن اجسام دارند؛ این امر به این دلیل است که آن ها اطلاعات حسی زیادی را درباره ی اجسامی که لمس می کنید به مغز می فرستند تا مغز شما به عضلات فرمان دهد که چه کاری انجام دهند. وقتی که عصبی در ناحیه ی مهره های گردن آسیب ببیند یا گیر افتد، ممکن است نتواند این اطلاعات را کامل به مغز برساند. این امر به این معناست که عضلات شما قادر نخواهند بود کاری که باید را انجام دهند و این باعث قدرت نگه داشتن کم و مشکل در نوشتن یا انجام کارهای کوچک دیگر می شود.

بی حسی

تحت فشار قرار گرفتن عصب باعث قطع شدن ارتباط بین اعصاب پاها، دست ها و سایر قسمت های بدن می شود و باعث می شود آن نواحی بی حس شود یا کلاً حس خود را از دست بدهید؛ مانند زمانی که می خوابید و دستتان در حالت بدی قرار گرفته و بی حس می شود.

احساس سوزن سوزن شدن (خواب رفتگی یا پاراستزیا)

مانند بی حسی، خواب رفتگی (احساس گز گز) زمانی اتفاق می افتد که عصبی تحت فشار است یا آسیب دیده. سیگنال های ارتباطی بین اعصاب و مغز کاملاً مسدود نیستند اما مختل شده اند و این امر باعث به وجود آمدن این علائم آزاردهنده می شود. پاراستزیا اولین نشانه ی سندرم تونل کارپال است.

بی اختیاری ادرار یا مدفوع

اعصابی که در کمر شما هستند فقط باعث حرکت دادن پاهای شما نمی شوند؛ آن ها همچنین مثانه و روده ی شما را نیز کنترل می کنند. وقتی که عصبی در قسمت پایین کمر به شدت تحت فشار باشد، ممکن است بی اختیاری ادرار یا مدفوع را تجربه کنید یا دچار مشکلات دیگری در این زمینه شوید.

دردی که با تغییر وضعیت، تغییر می کند

این امری عادی است که با تغییر وضعیت، درد بهتر یا بدتر شود؛ اما نوع این تغییر با توجه به اینکه دلیل این درد چیست، متفاوت خواهد بود. مثلاً در بسیاری از افرادی که درد سیاتیک دارند، وقتی که در حالت نشسته به جلو خم می شوند یا وقتی که طاق باز می خوابند، درد کمتر می شود. با این حال اگر به پهلو بخوابید، درد بدتر خواهد شد (به همین دلیل زمانی که در کمر عصبی گیر افتاده، خوابیدن بسیار دشوار خواهد بود).

گیرافتادگی عصبی چگونه تشخیص داده می شود؟


درمان گیر افتادگی عصبی کمر

اگر درمان های خانگی برای گیرافتادگی عصبی مؤثر واقع نشد، به ارائه دهنده ی مراقبت های بهداشتی خود اطلاع دهید. برای پیدا کردن منشاء گیرافتادگی عصبی، پزشک گردن، بازوها، شانه ها، مچ و دست شما را از لحاظ فیزیکی معاینه خواهد کرد؛ پزشک به دنبال ضعف عضلانی خواهد بود، تغییرات عکس العمل را خواهد سنجید و درباره ی حس های مختلفی که دارید سؤال خواهد کرد. در صورت لزوم یک یا چند مورد از موارد زیر باید انجام شود تا منشاء مشکل مشخص شود:

  • اشعه ی X: اشعه ی X می تواند تنگی یا تغییر وضعیت نخاع یا شکستگی را نشان دهد.
  • توموگرافی کامپیوتری (سی تی اسکن): سی تی اسکن نسبت به اشعه ی X تصاویر سه بعدی و دقیق تری از ستون فقرات ارائه خواهد داد.
  • تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI): این تصویربرداری نشان خواهد داد که آیا آسیب به بافت نرم باعث فشردگی عصبی شده یا نخاع آسیب دیده است.
  • الکترومیوگرافی (EMG): تکانه های الکتریکی عضلات که با EMG سنجیده می شود، همراه با مطالعه های هدایت پذیری عصبی، می تواند به تشخیص اینکه عصب درست کار می کند یا خیر، کمک کند. این به پزشک شما کمک می کند تا ببیند که آیا علائم به دلیل فشار بر روی ریشه ی اعصاب نخاعی است یا اینکه آسیب عصبی به دلیل شرایط دیگری مانند دیابت است.

گیرافتادگی عصبی چگونه درمان می شود؟

درمان دارویی و نه جراحی، اولین اقدام برای درمان گیرافتادگی عصبی است. این درمان ها عبارتند از:

بیشتر خوابیدن و استراحت

برای عصبی که در حال بهبود است، استراحت امری ضروری است. بدن در طول خواب خود را بازسازی می کند؛ بنابراین بیشتر خوابیدن می تواند کمک کند تا علائم زودتر از بین بروند. در بسیاری از موارد، استراحت دادن به ناحیه ی آسیب دیده وو خوابیدن برای درمان خود به خودی گیرافتادگی عصبی کافی است.

در زمان بهبود گیرافتادگی عصبی، باید توجه داشت که از آن عصب زیاد استفاده نشود. آسیب عصبی با استفاده ی بیش از حد از عصب بدتر می شود. شخصی که دچار گیرافتادگی عصبی است باید از هرگونه حرکتی که آن عصب را اذیت می کند، خودداری کند. همچنین باید در حالتی بخوابد که فشاری به عصب وارد نشود.

تغییر وضعیت

گیرافتادگی عصبی ممکن است به دلیل وضعیت بدنی نامناسب باشد یا به این دلیل بدتر شود. نشستن یا ایستادن نادرست به مدت طولانی می تواند باعث فشار اضافی به بدن شود؛ که باعث آسیب به ستون فقرات و عضلات می شود و به گیرافتادگی عصبی می انجامد.

استفاده از بالشتک، صندلی های قابل تنظیم و تکیه ی گردنی در حال نشستن، فشار را کم می کند و به بهبود عصب آسیب دیده کمک می کند.

اصول ارگونومی در محیط کار

گرفتگی عضله پشت تغییر وضعیت

افرادی که دچار گیرافتادگی عصبی هستند، می توانند این تغییرات در محیط کار را امتحان کنند.

استفاده از ماوس و کیبورد ارگونومیک، فشار وارده بر دست ها و مچ را کاهش می دهد. بالا آوردن مانیتور تا سطح چشم ها در حالت نگاه مستقیم، گردن درد و علائم گردن درد پیامکی را کاهش می دهد.

استفاده از میز کاری ایستاده کمک می کند تا ستون فقرات تحرک داشته و انعطاف پذیر بماند و باعث جلوگیری از کمردرد می شود.

اصول ارگونومی مربوط به محیط کار حالت های مختلفی دارد که برای هر نوع گیرافتادگی عصبی مناسب خواهد بود.

بهترین راه برای پیدا کردن حالت درست این است که فرد حالت های مختلف را امتحان کند و ببیند در کدام حالت فشار کمتر است.

داروهای مسکن

داروهای مسکن بدون نیاز به نسخه هم می توانند گیرافتادگی عصبی را بهبود بخشند. داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی (NSAIDs) می تواند تورم را کاهش دهد و درد را در گیرافتادگی های خفیف عصبی، بهبود بخشد.

همانند سایر داروها، باید برای دوز مصرفی مورد نیاز و تداخلات دارویی، قبل از مصرف NSAID ها با پزشک مشورت کنید.

گرم کردن و سرد کردن

گرم کردن و سرد کردن

گرم کردن و سرد کردن می تواند در بسیاری از موارد، تورم و التهاب را کاهش دهد. گرم کردن و سرد کردن به طور ترکیبی جریان خون آن ناحیه را افزایش داده و باعث تسکین درد می شود.

سه بار در روز و هربار به مدت 15 دقیقه پک سرد را روی ناحیه  ی آسیب دیده قرار دهید تا التهاب کاهش یابد. پدهای گرم می توانند زمان طولانی تری روی ناحیه قرار گیرند؛ یعنی سه بار در روز و به مدت یک ساعت یا بیشتر.

تغییرات سبک زندگی

در مدت طولانی، انجام روزانه ی یک ورزش ساده مانند پیاده روی، شنا یا دوچرخه سواری باعث بهبود علائم شده و بدن را متناسب نگه می دارد. کم کردن وزن هم می تواند فشار بر روی اعصاب را کاهش دهد و تحرک بیشتر حاصله از ورزش روزانه نیز التهاب را کاهش خواهد داد.

حرکات کششی قبل و بعد از ورزش های سبک باعث می شود بدن انعطاف پذیر بماند و فشار و تورم در نزدیکی اعصاب کاهش می یابد.

اسپلینت

اسپلینت

اگر می توانید از آتل یا اسپلینت برای ناحیه ی آسیب دیده استفاده کنید تا از آسیب های بیشتر جلوگیری شود و عصببهبود یابد. این کار، درمانی استاندارد برای گیرافتادگی عصبی دست و مچ است.

بسیاری از افراد در طول خواب نیز از اسپلینت استفاده می کنند تا ناراحتی کمتر باشد و بتوانند بخوابند. اسپلینت کمک می کند تا فشار از روی عصب برداشته شود.

ماساژ

ماساژ دادن نیز کمک می کند تا درد و فشار فیزیکی کم شود. وارد کردن فشار ملایم به اطراف ناحیه فشار را کاهش می دهد و ماساژ دادن کل بدن نیز به ریلکس شدن عضلات کمک می کند.

ماساژ عمیق توصیه نمی شود؛ زیرا فشار اضافی می تواند باعث بدتر شدن علائم شود.

فیزیوتراپی و ورزش

فیزیوتراپی و ورزش

کشش و ورزش های ملایم، کمک می کند تا فشار از روی اعصاب برداشته شود و درد خفیف بهبود یابد. از فیزیوتراپ خود درباره ی اینکه چه ورزش هایی با توجه به ناحیه ی گیرافتادگی عصبی شما مناسب تر است، سؤال کنید.

کشش ملایم و یوگا باعث کاهش فشار در ناحیه می شود. نباید کشش شدید باشد؛ زیرا باعث بدتر شدن علائم می شود.

اگر در حین ورزش کردن، فرد احساس ناراحتی یا درد داشته باشد، باید فوراً ورزش کردن را متوقف کند تا به عصب آسیب بیشتری وارد نشود.

کورتیکواستروئیدها

شاید پزشک برای شما داروهای ضدالتهابی قوی مانند پردنیزون برای تسکین درد تجویز کند. این دارو می تواند به شکل خوراکی یا تزریق مستقیم به ناحیه ی آسیب دیده مصرف شود.

جراحی

زمانیکه سایر درمان های غیر جراحی بی نتیجه باشد، جراحی آخرین گزینه است. نمونه هایی از این جراحی ها عبارتند از:

  • دیسککتومی قدامی گردن با فیوژن (ACDF): جراحان ضایعات استخوانی که باعث فشار روی عصب می شود را از ستون فقرات خارج کرده و با فیوژن، ستون فقرات را استوار می کنند. در فیوژن (همجوشی)، مهره ها به هم وصل می شوند و در نتیجه یک استخوان واحد می شوند.
  • جایگذاری دیسک مصنوعی (ADR): دیسک های آسیب دیده خارج می شوند و مانند جایگذاری زانو یا لگن، بخش های مصنوعی به جای آن ها کار گذاشته می شود. این امر باعث انعطاف پذیری بیشتر ستون فقرات می شود.
  • لامینوفورامینوتومی خلفی گردن: لامینا، قسمت پشتی قوس مهره ای کانال ستون فقرات است. جراح لامینا را نازک تر می کند تا بتواند به ناحیه ی آسیب دیده دسترسی پیدا کند و خار استخوانی یا هر بافتی که باعث فشار شده را خارج کند.

پس از این جراحی ها، بازیابی کامل قدرت و حرکت ممکن است ماه ها طول بکشد. اکثر افراد دارای شغل اداری می توانند چند روز تا چند هفته بعد از جراحی به کار برگردند. باتوجه به جراحی شما، بازگشت کامل به شرایط قبلی ممکن است 3-4 ماه طول بکشد. جراح زمان بهبودی تخمینی را به شما می گوید و ممکن است در برخی افراد بیشتر طول بکشد.

  • جراحی برای سندرم تونل کارپال: برای کاهش فشار در تونل کارپال دست، دو گزینه ی جراحی وجود دارد: روش باز (برش 4 سانتی) و روش اندوسکوپی (کم تهاجمی با یک یا دو برش 1 سانتی). هردو روش برای بریدن رباط اطراف تونل کارپال و کاهش فشار روی عصب میانی (مدیان) انجام می شود. در روش اندوسکوپی، جراح یک یا دو برش کوچک ایجاد می کند و دوربین ریزی جراحی را هدایت می کند. این جراحی باعث بهبود علائم شده و رباط نیز مجدداً با فضای بیشتری برای عبور عصب، ترمیم خواهد شد. بهبود کامل 10-12 هفته طول می کشد اما کارهای سبک مانند رانندگی را می توان بلافاصله بعد از جراحی انجام داد.

چگونه از گیرافتادگی عصبی پیشگیری کنم؟


همه ی گیرافتادگی های عصبی قابل پیشگیری نیستند اما شما می توانید خطر آن را کاهش دهید اگر:

  • وزن متعادل و حالت بدنی متناسبی داشته باشید.
  • حرکات کششی انجام دهید و عضلات را قوی و منعطف نگه دارید.
  • به مدت طولانی در یک حالت ننشینید یا نخوابید یا پاهایتان را به مدت طولانی روی هم نیاندازید؛ چرا که منجر به فشردگی عصبی در پایتان می شود.

حرکات تکراری (مانند تایپ کردن) را محدود کنید و به خود استراحت بدهید. هنگام کار با کیبورد از محافظ مچ دست استفاده کنید

گزگز

گزگز دست و پا چه علت هایی دارد و چگونه درمان میشود؟

آیا احساس گزگز در دست ها و پاهای خود دارید؟ اگر بله مطمئنا حس خوشایندی نیست. وقتی همچین حسی در دست ها، پاها، بازوها، ساق و ران پاها وجود دارد، واقعا نمی دانیم چگونه واکنش نشان دهیم. اگر این علائم بدتر شدند یا در پاهای خود بی حسی را حس کردید، باید با پزشک خود در مورد این وضعیت مشورت کنید. اگر متوجه گزگز در دست و پاهای خود شدید، درمان های فیزیوتراپی نیز می توانند مفید باشند.

آیا ممکن است یکی از بیماری هایی که شما در حال حاضر دارید (برای مثال دیابت) رشته های عصبی در پاها را تخریب کرده باشند؟ یا آیا ممکن است بیماری ستون فقرات باعث شود که پای خود را جوری که قبلا حس می کردید حس نکنید؟ آیا احتمالا RLS باعث علامت ناخوشایند مستمر و بی خوابی شما است؟ احتمالات زیادی وجود دارند. بررسی کنید که چه چیزی باعث ایجاد این مشکلات شده است! وقتی اختلالات حسی هنوز کم هستند، ارزش بالایی برای مشورت با یک متخصص فیزیوتراپی مانند دکتر ستاره روحانی را دارد و نباید به تاخیر انداخته شوند، زیرا تشخیص زود هنگام در بسیاری از بیماری ها به معنای شانس درمان موثرتر می باشد.

برای کسب اطلاعات بیشتر و یا رزرو نوبت با شماره 03132352232 تماس حاصل فرمایید.

گزگز یعنی چه و دلیل آن چیست؟


علائم معمولا در ابتدا در انگشتان دست و پا پدیدار می شوند و تقریبا نامحسوس می باشند؛ اما هر هفته، می توانند قویتر بشوند و در فعالیت های روزانه مشکل بزرگتری را ایجاد کنند. در گذر زمان، درد شدیدی در دست ها به وجود می آیند که باعث بیدار شدن از خواب یا گرگرفتگی پاها شود که باعث خواب آلودگی می شود. بدون تشخیص کامل، تعیین اینکه گزگز دست ها و پاها به چه معناست دشوار میباشد. اغلب از ستون فقرات شروع می شوند یا به وسیله نقص در تغذیه به وجود می آیند. اگر فرد مبتلا به این بیماری بتواند تشخیص دهد که در چه شرایطی این حالت گزگز از بین می رود و چه زمان شدیدتر می شود، تشخیص را تسهیل می کند؛ اما علت چه می تواند باشد؟ چرا این اتفاق می افتد؟ امروز به تمامی این سوالات پاسخ می دهیم. مکان شروع گزگز دست ها و پاها را بررسی کنید.

 

دلیل گزگز

 

به علل مختلف، گزگز در همه اتفاق می افتد. طبیعت آن می تواند:

  • در هنگام سفر یا کار کردن، ماندن در یک موقعیت بدنی ثابت برای مدت طولانی (نشستن یا استادن)
  • تخریب عصب. اگر در گردن باشد، گزگز در دستها و بازوها ایجاد می شود. اگر اعصاب در ناحیه کمر باشند، گزگز در پاها به وجود می آید.
  • فشردگی عصب
  • یک نوع عفونت به نام هرپس زوستر
  • ایسکمی به علت التهاب رگ های خونی یا سرمازدگی
  • کمبود آهن، کلسیم و پتاسیم
  • سطح پایین ویتامین B12
  • عوارض جانبی برخی از داروها
  • آسیب سیستم عصبی که توسط الکل تنباکو و … ایجاد شده اند
  • رادیوتراپی
  • گزش و گاز گرفتی حیوانات که شامل گزش حشرات نیز می شود.
  • آلرژی به غذاهای دریایی
  • سندرم تونل کارپال
  • دیابت
  • پرکاری تیروئید
  • خونریزی

فقدان گردش خون

به عنوان خواب رفتگی بازو نیز شناخته می شود. در حالت های طولانی مدت، جریان خون در بازوها مسدود می شود و سیگنال های عصبی را تغییر می دهند که منجر به حس خواب رفتگی در بازو و دست می شود و یعنی کل دست کاملا به خواب رفته است. جای نگرانی نیست مگر اینکه برای مدت زمان بسیار طولانی ادامه پیدا کند. با تغییر در وضعیت بازو یا تکان دادن آن مشکل برطرف می شود.

گیر کردن عصب آلنر

عصب آلنر یکی از سه عصب اصلی بازو می باشد و از آرنج عبور می کند. وقتی به آن ضربه می زنیم، از آن به عنوان استخوان جهنده آرنج یاد می کنیم. وقتی این عصب برای مدت زمان زیادی در قسمت آرنج کشیده می شود، می تواند باعث بی حسی یا گزگز در قسمت بیرونی کف دست و سمت انگشتان کوچک و حلقه دست شود. در کل، وقتی با آرنج خمیده برای مدتی طولانی می خوابیم، این حس را خواهیم داشت.

سندرم تونل کارپال

عصب میانه که یکی دیگر از سه عصب مهم در بازو می باشد. از مچ دست عبور می کند و ممکن است فشرده شود، باعث ایجاد درد، بی حسی و گزگز در شصت، انگشتان اشاره و میانی می شود. راه حلی آسان برای آزمایش این موضوع این است که دستان خود را به حالت قنوت یا دعا به مدت 60 ثانیه نگه دارید. آیا احساس درد می کنید؟ اگر بله احتمالا این سندرم را دارید. نکته جالب این است که PT / فیزیوتراپی دقیقا به اندازه جراحی در این مورد موفق می باشد.

دیابت

دیابت باعث ایجاد آسیب عصب محیطی می شود و زمانی اتفاق می افتد که اعصاب دست ها و پاها تحت تاثیر بیماری قرار می گیرند. توسط تنظیم قند خون و استفاده از دارو می توان آن را کنترل کرد.

التهاب ریشه عصبی مغزی نخاعی سرویکال / گردنی

همان عصب فشرده شده در گردن است. در گردن شما، ریشه ها یا انشعاباتی عصبی از طناب عصبی / نخاع وجود دارند و می توانند به علت فضای باریک، فشرده یا روی هم افتاده شوند. وجود فضای تنگ ممکن است به علت دیسک تغییر یافته یا ناهنجاری استخوان باشد. اگر فضا بیش از حد تنگ باشد منجر به فشار فزاینده روی عصب می شود و ضعف رخ می دهد.

سندرم پای بی قرار

سندرم پای بی قرار سندرمی بالینی می باشد که با ظهور گزگز در پاها مشخص می شود و بیمار را مجبور به راه رفتن می کند. اغلب در شب ایجاد می شود، خوابیدن را دشوار می کند و حتی گاهی اوقات همراه با حرکات غیر ارادی اندام ها در هنگام خواب می باشد.

 

پای بی قرار و گزگز

بارداری

در بارداری، گزگز مکررا در پاها رخ می دهد. برای بیشتر بانوان RLS تشخیص داده می شود و معمولا بعد از وضع حمل خود به خود رفع می شوند.

گزگز در اندام ها اغلب حس می شود و توصیف آن برای بیماران سخت است. این حس که به آن مورمور شدگی نیز گویند دلایل متفاوتی دارد. حس ناخوشایند گزگز در پاها، از زانوها به پایین، می تواند باعث تخریب ستون فقرات شود. این نوع بیماری ها به علت اختلالاتی در بخش لومباساکرال می باشند. برای اینکه از نقش تخریب نخاعی در حس گزگز پاها اطمینان حاصل شود، پزشک برای شما عکس برداری ایکس ری را پیشنهاد می کند. اگر تخریب تایید شد، بیمار تحت توانبخشی قرار می گیرد.

درمان گزگز دست و پا


درمان های خانگی

درمان های خانگی گزگز دست ها و پاها:

 

درمان گزگز

 

  • غوطه ور شدن در آب. یکی از بهترین روش ها برای تسکین گزگز است. دست ها و پاهای خود را در آب سرد به مدت ده دقیقه شناور کنید. این حس ناخوشایند از بین می رود.
  • راه بروید. اگر پاهای شما سفت شده، دور اتاق راه بروید. تا زمانی راه بروید که گزگز شدیدی را حس کنید، اما باید تحمل کنید. بعد از مدتی، از بین می رود. این روش به خصوص برای افرادی که برای مدت طولانی نشسته اند کاربردی است.
  • روی پنجه پاهای خود بایستید. این روشی دیگر برای رفع بی حسی پاها می باشد. روی پنجه پاهای خود بایستید (همانطور که یک رقاص می ایستد) و به آرامی پاشنه ها را پایین بیاورید. این تمرین را ده بار تکرار کنید تا گردش خون را در اندام های پایین فعال کنید. سعی کنید این حرکت را هر روز قبل از خواب، تکرار کنید.
  • غذاهای غنی از آهن بخورید. همانطور که بیان شد، فقر آهن می تواند علت ایجاد گزگز دست ها و پاها باشد. چغندر، تخم پرندگان، شیر، مغزها، حبوبات و سبزیجات دارای برگ سبز (مانند اسفناج) منابع غنی از آهن می باشند.
  • از غذاها و نوشیدنی های خاصی بپرهیزید. الکل و قهوه بعد یا در طی شام، درست همانند خوردن وعده غذایی بسیار سنگین در طی شب، بدترین گزینه ها هستند.
  • از سبگ زندگی سالم پیروی کنید. سیگار نکشید، ورزش کنید (مثل شنا)، مدیتیشین انجام دهید (یوگا) تا تنش و استرس را از بین ببرید. سعی کنید مدت زمان طولانی را در یک حالت بدنی قرار نگیرید و از پوشیدن لباش های تنگ اجتناب کنید (این لباس ها مانع گردش خون می شوند).
  • کفش مناسب بپوشید. جوراب ها باید از جنس پنبه باشند تا رطوبت را به خوبی جذب کنند. 3 بار در روز آنها را عوض کنید (هر 8 ساعت). کفش ها باید راحت باشند. ما برای کفش ها کفی های بدون نسخه را نیز پیشنهاد می دهیم. سعی کنید اغلب از کفش های پاشنه بلند استفاده نکنید.

ورزش کنید

ورزش های لغزش عصبی به طور فزاینده ای در درمان بی حسی و گزگز دست ها استفاده می شوند و با تسهیل گردش خون و تحرک عصبی از تخریب عصب جلوگیری می کنند. در کنار دیوار ورزش ها را انجام بدهید. بعد از بازگشت از سر کار، کفش ها را در بیارید و جوراب ها را عوض کنید. به سمت دیوار بایسیتد. به آرامی زانوها را خم کنید و سعی کنید وزن بدن را روی انگشتان پا بیاورید. دست ها را روی دیوار به حالت استراحت و بدون فشار قرار دهید.

ماساژها

مورمور شدگی ممکن است به علت مشکلات گردش خون ایجاد گردد و بنابراین ماساژ درمانی می تواند در بازیابی جریان خون در دست ها مفید باشد. ماساژ، جریان خون را از طریق تحریک خارجی سیستم گردش خون و مایع لنفی بهبود می بخشد.

 

ماساژهای گزگز

 

مطمئن شوید که ماساژ و ورزش ها تحت نظارت پزشک حرفه ای انجام گردد تا بیشترین نتیجه را از جلسات درمانی دریافت کنید.

ماساژی قوی با حرکات دایره ای ایجاد کنید. همچنین می توانید حالت بدنی خود را نیز تغییر بدهید. اگر نشسته اید، بلند بشوید. اگر ایستاده اید، بنشینید یا دراز بکشید.

داروها

درد ناشی از آسیب اعصاب محیطی می تواند توسط داروهایی مانند داروهای ضد التهابی، انواع خاصی از داروهای ضد افسردگی (مثل duloxetine) و همچنین مسکن هایی که به شکل قرص، پماد و چسب هستند، تسکین یابد.

درمان جسمانی / فیزیکی

رفع گزگز به شدت وابسته به درمان علت آن می باشد. اگر بی حسی به خاطر یک بیماری ایجاد شده باشد، درمان این بیماری گزگز را به آسانی رفع می کند. ثابت شده است که فیزیوتراپی برای درمان گزگز، در صورت ارتباط آن با گردش خون پایین، مفید می باشد. درمان جسمانی می تواند، به وسیله دامنه وسیعی از حرکات و ورزش های کششی، ماهیچه هایی را که ضعیف هستند تقویت کند و علائم دیگر مربوط به آسیب عصب محیطی را رفع کند.

 

درمان جسمانی گزگز

 

تحریک عصب از طریق پوست (TNS)

با استفاده از دستگاه خاصی که تکانه های الکتریکی را از طریق الکترود های متصل به پوست منتقل می کند، انجام می شود و ثابت می کند که TENS تسکین درد را به وجود می آورد و ممکن است بازسازی عصبی را نیز تقویت کند.

طب سوزنی

منشا این تکنیک از هزاران سال پیش در فرهنگ چین می باشد. در طب سوزنی از سوزن های نازک استفاده می شود و آنها را در نقاط مشخصی در بدن فرو می کنند. هر نقطه انرژی را در نقاط مختلف بدن کنترل می کند که این انرژی در طب چینی “چی” نامیده می شود. به نظر می رسد که این نقاط، حسی مانند درد یا بی حسی را نیز کنترل می کنند. طب سوزنی ثابت کرده است که در تسکین دردهای مرتبط با آسیب عصب محیطی کاربردی می باشد.

اسکولیوز

درمان اسکولیوز (انحراف ستون فقرات)

اسکولیوز یک انحنای جانبی ستون فقرات است که اغلب در نوجوانان تشخیص داده می‌شود. در حالی که اسکولیوز می‌تواند در افراد مبتلا به بیماری‌هایی مانند فلج مغزی و دیستروفی عضلانی رخ دهد، علت اکثر اسکولیوزهای دوران کودکی ناشناخته است.

اکثر موارد اسکولیوز خفیف هستند، اما در برخی موارد، انحنا با رشد کودکان بدتر می‌شود. اسکولیوز شدید می‌تواند ناتوان کننده باشد. یک انحنای شدید ستون فقرات می‌تواند فضای درون قفسه سینه را محدود و عملکرد صحیح ریه‌ها را دشوار کند.

اسکولیوز یک انحنای غیر طبیعی ستون فقرات است. شکل طبیعی ستون فقرات یک فرد به این صورت است که یک منحنی در بالای شانه و یک منحنی در قسمت پایین کمر است. اگر ستون فقرات شما از یک سمت به سمتی دیگر خمیده یا به شکل ‘S’ یا ‘C’ است، ممکن است به اسکولیوز مبتلا باشید.برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد اسکولیوز و رزرو وقت مشاوره با دکتر ستاره روحانی متخصص طب فیزیکی و توانبخشی در اصفهان به شماره های 09133009511 و 03132330382 تماس حاصل فرمایید.

انواع مختلف اسکولیوز و علل آن


انواع مختلف اسکولیوز

اگرچه هنوز هم بسیاری از سؤالات بی‌پاسخ در مورد چگونگی و چرایی ایجاد اسکولیوز و انحراف ستون فقرات وجود دارد، علل شناخته شده‌ای برای سه مورد از چهار نوع اصلی این بیماری وجود دارد: اسکولیوز مادرزادی، اسکولیوز عصبی و عضلانی و اسکولیوز نو پدید بزرگ‌سالان. دسته چهارم و نوع ایدیوپاتیک بیماری، عمدتاً در کودکان دیده می‌شود اما در بزرگ‌سالان نیز ممکن است ایجاد شود.

اسکولیوز مادرزادی ، عصبی و عضلانی و ایدیوپاتیک عمدتا در کودکان دیده می‌شود.

اسکولیوز مادرزادی

اسکولیوز مادرزادی ناهنجاری ستون فقرات است که افراد با آن متولد می‌شوند. در این موارد ناهنجاری استخوانی وجود دارد که می‌تواند باعث ایجاد انحراف ستون فقرات شود. اگرچه ما می‌دانیم که تشکیل نادرست استخوان‌ها چگونه می‌تواند باعث ایجاد ناهنجاری ستون فقرات شود، اما متخصصین هنوز مطمئن نیستند که چرا افراد با ناهنجاری استخوانی متولد می‌شوند.

اسکولیوز عصبی عضلانی

اسکولیوز عصبی عضلانی در کودکان با شرایط پزشکی ایجاد می‌شود که توانایی بدن در کنترل عضلات حامی ستون فقرات را مختل می‌کند. برخی از شایع‌ترین بیماری‌های پزشکی که باعث ایجاد اسکولیوز عصبی عضلانی می‌شوند عبارتند از:

  • سندرم مارفان: سندرم مارفان به عنوان یک اختلال ژنتیکی در بافت همبندی بدن شناخته می‌شود. این بیماری معمولاً روی افراد قد بلند و لاغر با اندام‌های بلند تأثیر می‌گذارد.
  • دیستروفی عضلانی: دیستروفی عضلانی (MD) یک بیماری پیشرونده نادر است که بر عضلات اختیاری که کنترل حرکت پاها، بازوها و تنه را بر عهده دارند، تأثیر می‌گذارد. انحراف ستون فقرات یک مشکل شایع برای مبتلایان به دیستروفی عضلانی است.
  • فلج مغزی: فلج مغزی شرایطی است که با اختلال در هماهنگی عضلات ایجاد می‌شود. در بسیاری از موارد، فلج مغزی در کودکان به دلیل آسیب مغزی که قبل یا هنگام زایمان رخ داده است، ایجاد می‌شود.
  • اسپینا بیفیدا: سپینا بیفیدا یک نقص مادرزادی ستون فقرات است که در آن شکافی در ستون فقرات وجود دارد که بخشی از نخاع و مننژهای آن را در معرض استخوان‌های ستون فقرات قرار می‌دهد. این امر می‌تواند باعث فلج اندام تحتانی شود و همچنین می‌تواند بر عملکرد ذهنی فرد تأثیر بگذارد.

اسکولیوزیس ایدیوپاتیک در بزرگسالی

وقتی بیشتر افراد به انحراف ستون فقرات فکر می‌کنند ، یک دختر 16 ساله به ذهن آن‌ها می‌آید. در حالی که اسکولیوز ایدیوپاتیک می‌تواند در نوزادان و نوجوانان و همچنین نوجوانان ایجاد شود، و شایع‌ترین سن تشخیص آن بین 10 تا 18 سال است. این مرحله بلوغ را پوشش می‌دهد و بالاترین خطر پیشرفت را به همراه دارد زیرا جهش رشد عامل بزرگی برای این سن است.

اسکولیوزیس ایدیوپاتیک در بزرگسالی شایع‌ترین شکل این بیماری است که 4 تا 5 درصد از بزرگ‌سالان را تحت تأثیر قرار می‌دهد. اسکولیوزیس ادیوپاتیک در زنان بیشتر دیده می‌شود، و در حالی که دلایل این امر کاملاً درک نشده است، اما یک تئوری رایج این است که این بیماری می‌تواند مربوط به بلوغ وضعیتی باشد. از آنجا که زنان در دوران بلوغ،در مدت زمان کمتر دارای رشد بیشتری هستند، این امر احتمال ابتلا به اسکولیوز ایدیوپاتیک در بزرگسالی را در زنان افزایش می‌دهد.

اسکولیوز نوظهور بزرگسالان

اسکولیوز نوظهور بزرگسالان نوع چهارم این بیماری را تشکیل می‌دهد، در حالی که بسیاری از موارد اسکولیوز بزرگسالان پسوند نوجوانانی دارند که تشخیص داده نشده‌اند و با بزرگسالی پیشرفت کرده‌اند با این وضعیت اسکولیوز نوظهور بزرگسالان متفاوت است.

بزرگسالان بدون سابقه اسکولیوز در دوران نوجوانی که به این عارضه مبتلا می‌شوند در دسته (اسکولیوز de novo ) می‌گیرند. در اکثر این موارد، ناهنجاری‌های ستون فقرات به دلیل تغییرات دژنراتیو در ستون فقرات که با پیری همراه است، ایجاد می‌شود.

اسکولیوز نوظهور بزرگسالان دارای چهار نوع زیر مجموعه اسکولیوز است که بزرگسالان ممکن است به آن مبتلا شوند:

  • اسکولیوز دژنراتیو: اسکولیوز دژنراتیو در افراد مسن اتفاق می‌افتد که دیسک‌های ستون فقرات به دلیل اثرات طبیعی پیری رو به زوال است و این امر می‌تواند منجر به ایجاد انحنای غیرطبیعی ستون فقرات شود.
  • اسکولیوز آسیبی: در حالی که متخصصان از ایجاد تروما شدید برای ایجاد این نوع از بیماری مطمئن نیستند، اما حوادث می‌تواند باعث ایجاد ناهنجاری‌های ستون فقرات شود.
  • اسکولیوز پاتولوژیک: اسکولیوز پاتولوژیک در صورت وجود تومورها و فشار آوردن به ستون فقرات ایجاد می‌شود. فشاری که تومورها روی ستون فقرات اعمال می‌کنند می‌تواند باعث ایجاد انحراف در بدن شود.
  • اسکولیوز ایدیوپاتیک بزرگ‌سالان: در حالی که این نوع بیماری می‌تواند در هر فردی ایجاد شود، مواردی که از اسکولیوز ایدیوپاتیک بزرگ‌سالان دیده می‌شود بسیار نادر است. در بیشتر موارد، همان طور که قبلاً ذکر شد، این موارد پسوند موارد بیماری با علت ناشناخته است که علت آن‌ها تشخیص داده نشده‌اند، البته، تأیید و پیگیری این موارد دشوار است.

علائم و نشانه‌های اسکولیوز


علائم و نشانه‌های اسکولیوز

اگر فردی به اسکولیوز دچار باشد، هنگام ایستادن ممکن است کمی خم شود. همچنین ممکن است علائم زیر را داشته باشد:

  • یک انحنای قابل مشاهده در پشت
  • شانه‌ها، کمر یا باسن ناهموار به نظر می‌رسند.
  • یک تیغه شانه بزرگتر به نظر می‌رسد.
  • دنده‌ها در یک طرف بدن فرد نسبت به طرف دیگر مقداری جلوتر آماده‌اند.

علاوه بر علائم قابل مشاهده، اسکولیوز ممکن است منجر به موارد زیر شود:

  • درد کمر
  • خشکی کمر
  • درد و بی‌حسی در پاها (ناشی از فشرده شدن اعصاب)
  • خستگی به دلیل کشیدگی عضلات

عوامل خطر


عوامل خطر برای ایجاد شایع‌ترین نوع اسکولیوز عبارتند از:

  • سن: علائم و نشانه‌ها معمولا در نوجوانی شروع می‌شود.
  • جنسیت: اگرچه هم پسران و هم دختران تقریباً به یک اندازه در معرض خطر ابتلا به اسکولیوز خفیف هستند، دختران در معرض خطر بسیار بالاتری برای بدتر شدن منحنی هستند و نیاز به درمان دارند.
  • سابقه فامیلی: اسکولیوز می‌تواند ارثی باشد، اما اکثر کودکان مبتلا به اسکولیوز سابقه خانوادگی این بیماری را ندارند.

عوارض


در حالی که اکثر افراد مبتلا به اسکولیوز دارای شکل خفیف این اختلال هستند، اسکولیوز گاهی اوقات ممکن است عوارضی به همراه داشته باشد، از جمله موارد زیر:

  • مشکلات تنفسی. در اسکولیوز شدید، قفسه سینه ممکن است به ریه‌ها فشار بیاورد و تنفس را دشوارتر کند.
  • مشکلات کمر: افرادی که در کودکی به اسکولیوز مبتلا بودند ممکن است در بزرگسالی بیشتر به کمر درد مزمن مبتلا شوند، به خصوص اگر انحنای غیرطبیعی آنها زیاد و درمان نشده باشد.
  • ظاهر. همانطور که اسکولیوز بدتر می‌شود، ممکن است تغییرات محسوس‌تری ایجاد کند- از جمله ناهمواری باسن و شانه‌ها، دنده‌های برجسته، و جابجایی کمر و بالا تنه به سمت پهلو. ظاهر افراد مبتلا به اسکولیوز اغلب گویای عارضه‌ی آنها هست.

تشخیص


معاینه فیزیکی ستون فقرات اولین اقدامی است که پزشک انجام می‌دهد تا تشخیص دهد که آیا به اسکولیوز مبتلا هستید یا خیر. پزشک. همچنین ممکن است برخی آزمایشات تصویربرداری را برای مشاهده دقیق ستون فقرات تجویز کند.

معاینه بدنی

در حالت ایستاده وقتی دست‌هایتان در دو طرف پهلوها قرار دارد، پزشک پشت شما را معاینه می‌کند. او انحنای ستون فقرات و تقارن شانه‌ها و ناحیه کمرتان را بررسی می‌کند.

در مرحله بعد، پزشک از شما می‌خواهد که به جلو خم شوید تا وجود هر گونه انحنا در قسمت فوقانی و تحتانی کمرتان را بررسی کند.

آزمایشات تصویربرداری

آزمایش‌های تصویربرداری که پزشک به منظور مشاهده اسکولیوز تجویز می‌کند عبارتند از:

  • اشعه ایکس: در این آزمایش، از تابش مختصر برای ایجاد تصویری از ستون فقرات شما استفاده می‌شود.
  • اسکن ام آر آی: این آزمایش از امواج رادیویی، و مغناطیسی برای به دست آوردن تصویری دقیق از استخوان‌ها و بافت اطراف آنها استفاده می‌کند.
  • سی تی اسکن: در این آزمایش، اشعه ایکس در زوایای مختلف گرفته می‌شود تا یک تصویر 3 بعدی از بدن به دست آید.
  • اسکن استخوان: این آزمایش یک محلول رادیواکتیو را که به خون شما تزریق می‌شود و در ناحیه‌هایی با گردش خون بالا متمرکز می‌شود، تشخیص داده و ناهنجاری‌های ستون فقرات را برجسته می‌کند.

درمان


درمان اسکولیوز

درمان اسکولیوز به عوامل متعددی بستگی دارد- درجه انحنای ستون فقرات یکی از اصلی‌ترین موارد است. عوامل دیگر شامل سن شما، احتمال ادامه رشد بدن، میزان و نوع انحنا، و نوع اسکولیوز است.

درمان در بزرگسالان

کمر درد یکی از مشکلات اصلی ناشی از اسکولیوز در بزرگسالان است، بنابراین هدف از درمان عمدتاً تسکین درد است.

داروهای مسکن

قرص‌های مسکن ممکن است به تسکین دردی که می‌تواند با اسکولیوز مرتبط باشد کمک کند.

داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی مانند ایبوپروفن، معمولاً اولین درمانی هستند که توصیه می‌شود. این مسکن‌ها را می‌توان بدون نسخه از داروخانه‌ها خریداری کرد.

ورزش

فعالیت‌هایی که باعث تقویت و کشش عضلات کمر می‌شود ممکن است به کاهش درد کمک کنند. ورزش همچنین می‌تواند به شما در حفظ وزن سالم کمک کند، که می‌تواند فشار روی کمر را کاهش دهد.

مهم نیست که چه نوع تمرینی را انتخاب می‌کنید، نکته مهم این است که کمر خود را در حرکت نگه دارید. ورزشی را انتخاب کنید که از آن لذت می‌برید و احتمالاً می‌توانید به آن پایبند باشید.

برخی از افراد ممکن است از انجام تمرینات پشت که توسط فیزیوتراپیست آموزش داده می‌شود نیز بهره‌مند می‌شوند. بعید است که این تمرینات انحنای ستون فقرات شما را بهبود بخشند، اما ممکن است به کاهش و بهبود درد کمک کنند.

در صورتی که به اسکولیوز مبتلا هستید، بهتر است قبل از شروع یک برنامه ورزشی جدید با یک فیزیوتراپیست صحبت کنید تا بی خطر بودن تمرینات را بررسی کند.

تزریقات نخاعی

اسکولیوز گاهی اوقات می‌تواند اعصاب داخل و اطراف ستون فقرات شما را تحریک کند یا به اعصاب اطراف فشار وارد کند و باعث درد، بی‌حسی و احساس سوزن سوزن شود که می‌تواند در ناحیه کمر تا پاها احساس شود.

در این موارد، تزریق استروئیدها و بی‌حسی موضعی به پشت ممکن است به از بین بردن درد کمک کند.

بریس

بریس اغلب در بزرگسالان مبتلا به اسکولیوز استفاده نمی‌شود، اما می‌تواند با پشتیبانی از ستون فقرات، درد را تسکین دهد.

اگر به اندازه کافی برای انجام عمل آماده نیستید، بریس ممکن است به عنوان جایگزینی برای جراحی در نظر گرفته شود.

جراحی

اکثر بزرگسالان مبتلا به اسکولیوز نیازی به جراحی رفع فشار کمری ندارند.

اما در صورت دارا بودن علائم زیر، ممکن است جراحی لازم باشد:

  • انحنای ستون فقرات شما شدید است یا به طور قابل توجهی بدتر می‌شود.
  • کمر درد شدید دارید و سایر درمان‌ها کمکی به کاهش درد شما نکرده است.
  • اعصاب ستون فقرات شما در حال تحریک یا له شدن هستند.
انواع جراحی

ممکن است از تکنیک‌های جراحی مختلفی استفاده شود، از جمله موارد زیر:

  • لامینکتومی– جایی که بخشی از 1 استخوان در ستون فقرات شما (مهره ها) برداشته می‌شود تا فشار روی عصب آسیب دیده کاهش یابد.
  • دیسککتومی– که در آن بخشی از 1 دیسک بین مهره‌ها برداشته می‌شود تا فشار روی عصب کاهش یابد.
  • فیوزن ستون فقرات– جایی که 2 یا چند مهره به یکدیگر متصل می‌شوند تا ستون فقرات را تثبیت، تقویت و صاف کنند.

در بسیاری از موارد، ترکیبی از این تکنیک‌ها استفاده خواهد شد.

درمان در کودکان

اگر فرزند شما مبتلا به اسکولیوز باشد، درمان توصیه شده به سن او، شدت انحنا و اینکه آیا بدتر می‌شود یا نه بستگی دارد.

بسیاری از کودکان نیازی به درمان نخواهند داشت و تنها تعداد کمی از آنها به عمل جراحی نیاز دارند.

نظارت

درمان همیشه برای کودکان کم سن و سال ضروری نیست، زیرا ستون فقرات آنها ممکن است با رشدشان صاف شود.

اما در صورتی که منحنی به خودی خود اصلاح نشود، خطر کوچکی وجود دارد که می‌تواند فضای رشد اندام‌ها را کاهش دهد، بنابراین نظارت دقیق توسط یک متخصص مهم است.

متخصص ممکن است برای نظارت بر منحنی و تصمیم‌گیری در مورد نیاز به درمان، معاینات منظم و اشعه ایکس را توصیه کند.

نظارت منظم ممکن است برای کودکان با سن بیشتر مبتلا به اسکولیوز خفیف نیز توصیه شود، زیرا اگر منحنی آنها با گذشت زمان بدتر نشود، ممکن است نیازی به درمان نباشد.

گچ

در نوزادان و کودکان نوپا، ممکن است درمان برای کمک به صاف کردن ستون فقرات در حین رشد توصیه شود.

این درمان شامل گچ گرفتن پشت کودک است.

گچ دائمی است و نمی‌توان آن را جدا کرد، اما هر چند ماه یک بار با رشد فرزند عوض می‌شود.

اغلب متقاعد کردن کودک به استفاده از گچ راحت‌تر از این است که از او بخواهید هر روز از بریس استفاده کند.

بریس

بریس

اگر انحنای ستون فقرات کودک در حال بدتر شدن است، متخصص ممکن است توصیه کند که در هنگام رشد از بریس پشت استفاده کند.

بریس منحنی را اصلاح نمی‌کند، اما ممکن است به جلوگیری از بدتر شدن آن کمک کند. هنوز تردیدهایی در مورد نحوه عملکرد بریس‌ها وجود دارد، بنابراین همه متخصصان اسکولیوز استفاده از آنها را توصیه نمی‌کنند.

بریس:

  • برای تناسب اندام کودک شما سفارشی ساخته خواهد شد
  • معمولاً از پلاستیک سفت و سخت ساخته می‌شود، اگرچه گاهی اوقات بریس‌های انعطاف پذیر در دسترس هستند.
  • طوری طراحی شده است که زیر لباس‌های گشاد خیلی قابل مشاهده نیست.
  • معمولاً باید 23 ساعت در روز پوشیده شود.
  • با اکثر فعالیت‌های روزمره تداخل ندارد- معمولاً فقط برای حمام کردن، دوش گرفتن، شنا و ورزش‌های تماسی باید برداشته شود.

کودک شما معمولا تا زمانی که در حال رشد است باید از بریس استفاده کند. به این معنی که برخی از کودکان فقط تا حدود سن 16 یا 17 سالگی مجبور به استفاده از بریس هستند.

جراحی

جراحی اسکولیوز

در صورتی که برخلاف انجام تمام روش‌ها، اسکولیوز کودک همچنان بدتر می‌شود یا در صورت شدید بودن اسکولیوز و متوقف شدن رشد کودک، ممکن است جراحی توصیه شود.

نوع جراحی ارائه شده به سن کودک شما بستگی دارد.

جراحی در کودکان

کودکان کم سن و سال‌تر- عموماً زیر 10 سال- می‌توانند برای قرار دادن میله های مخصوص در کنار ستون فقرات عمل شوند. این کار می‌تواند به جلوگیری از بدتر شدن منحنی ناشی از رشد ستون فقرات کمک کند.

پس از عمل، کودک شما باید هر چند ماه یک بار به متخصص خود مراجعه کند تا میله‌ها برای هماهنگی با رشدش بلند شوند.

بسته به نوع میله‌های مورد استفاده، عمل به شرح زیر است:

  • در طی یک عمل که جزئی میله‌ها از طریق یک برش کوچک در پشت قرار داده می‌شوند.
  • از یک کنترل از راه دور که آهنرباهای داخل میله‌ها را فعال می‌کند استفاده می‌شود- برای بلند کردن این میله‌ها نیازی به برش نیست.

حتی در صورت انجام عمل جراحی، ممکن است کودک شما نیاز به استفاده از بریس برای محافظت از کمرش داشته باشد.

وقتی رشد آنها متوقف شد، میله‌ها را می‌توان برداشت و یک عمل نهایی برای صاف کردن ستون فقرات آنها انجام داد.

جراحی در نوجوانان و جوانان

نوجوانانی که رشدشان متوقف شده است، می‌توانند عمل جراحی به نام فیوژن ستون فقرات را برای اصلاح انحنا انجام دهند.

این یک عمل بزرگ است که در آن ستون فقرات با استفاده از میله‌های فلزی، پیچ‌ها، قلاب‌ها یا سیم‌ها، همراه با تکه‌هایی از استخوان گرفته شده از سایر نقاط بدن، اغلب از لگن، صاف می‌شود.

و این لوازم معمولاً برای همیشه در جای خود باقی می‌مانند.

اکثر افراد:

  • حدود یک هفته بعد از عمل در بیمارستان بستری می‌شوند.
  • می‌توانند پس از چند هفته به مدرسه بازگردند.
  • بعد از چند ماه می‌توانند ورزش کنند– اگرچه ممکن است لازم باشد که از ورزش‌های تماسی برای مدت طولانی‌تری اجتناب کنند.

گاهی اوقات افراد پس از جراحی برای محافظت از کمر در هنگام بهبودی، نیاز به استفاده از بریس دارند.

شانه یخ زده

شانه یخ زده: علائم و درمان

«فروزن شولدر» یا «شانه یخ زده» که با عنوان «کپسولیت چسبنده» نیز شناخته می‌شود عارضه‌ی دردناکی است که حرکات شانه را محدود می کند. این عارضه زمانی اتفاق می‌افتد که بافت قوی و پیوند‌دهنده‌ی‌ مفاصل شانه که با عنوان کپسول مفصلی شانه شناخته شده‌اند، ضخیم، خشک و ملتهب می‌شوند.

برای کسب اطلاعات بیشتر درمورد روش های درمان شانه یخ زده و رزور وقت مشاوره به دکتر ستاره روحانی متخصص طب فیزیکی و توانبخشی در اصفهان با شماره های  09133009511 و 03132330382 تماس حاصل فرمایید.

علائم


 فروزن شولدر عموماً به کندی پیشرفت می‌کند و در 3 استیج اتفاق می‌افتد. هر استیج چندین ماه طول میکشد.

  •  فریزینگ: حرکت شانه دردناک بوده و دامنه حرکت آن محدود می شود.
  •  ‏فروزن: در این مرحله درد تا حدی کاهش پیدا می‌کند اما شانه انعطاف‌پذیر نیست و به سختی حرکت می‌کند.
  • توئینگ یا ذوب: دامنه‌ی حرکت شانه بهبود یافته اما در برخی موارد دردهای شبانه افزایش یافته و گاهی مانع از خواب راحت میشود.

علل شایع عارضه‌ی فروزن شولدر


 استخوانها، رباطها و تاندونهایی که مفصل شانه را تشکیل می‌دهند، در کپسولی از بافتهای پیوند‌دهنده قرار دارند. فروزن‌شولدر زمانی اتفاق می‌افتد که کپسول دور مفصل شانه ضخیم تر و خشک تر می شود و حرکت را سخت و محدود می کند.

علت اصلی این عارضه هنوز برای پزشکان مشخص نیست، اگرچه به احتمال زیاد این مشکل در افرادی که دیابت دارند یا به مدت طولانی شانه‌ی خود را بی‌حرکت نگه داشته اند مثلاً دوره‌ی نقاهت بعد از عمل جراحی یا افرادی که دچار شکستگی بازو هستند، بیشتر دیده می‌شود.

عوامل مؤثر بر افزایش ریسک ابتلا به بیماری


عوامل مشخصی در افزایش ریسک ابتلاء به فروزن شولدرز وجود دارند مانند:

سن و جنسیت:

ریسک ابتلا به این عارضه در افراد ۴۰ سال به بالا خصوصا زنان بیشتر است

بی‌تحرکی یا کاهش تحرک:

 ریسک ابتلا به این بیماری در افرادی که برای طولانی مدت شانه خود را بی‌حرکت نگه داشته اند یا حرکت شانه هایشان را کم کرده اند، بیشتر است. بی تحرکی می تواند نتیجه‌ی عوامل بسیاری باشد از قبیل:

  • آسیب به عضلات روتاتور کاف یا کلاهک گرداننده
  • شکستگی دست
  • سکته مغزی
  • دوره نقاهت پس از جراحی

بیماری‌های سیستمیک:

بیماری‌های خاص نیز گاهی می توانند باعث ایجاد فروزن شولدر شوند که از آن جمله می توان به بیماری‌های: دیابت، پرکاری تیروئید، کم کاری تیروئید، بیماری های قلبی عروقی، سل و پارکینسون اشاره کرد.

تشخیص بیماری


 برای تشخیص فروزن شولدر پزشک اغلب یک تست جسمانی از بیمار می‌گیرد. در این تست اغلب شدت درد و میزان حرکت دست و شانه سنجیده میشود. در تست تحرک، از بیمار خواسته می شود که خودش شانه‌هایش را تکان دهد. در بخش دیگر این تست، پزشک خود دست بیمار را حرکت می دهد و تفاوت را بررسی می کند.

 

تشخیص شانه یخ زده

 

بنا به تشخیص پزشک ممکن است داروی بی حسی به شانه‌ی بیمار تزریق شود. این دارو موقتا درد را کاهش می دهد تا پزشک بتواند دامنه حرکات شانه‌ی بیمار را درهر دو حالت بسنجد.

 معمولاً تست جسمانی برای تشخیص فروزن‌شولدر کافیست اما پزشک ممکن است ازعکسبرداری، سونوگرافی و ام آرآی برای تشخیص مشکلات دیگری مانند آرتروز یا پارگی عضلات روتاتور‌کاف که باعث درد و محدود شدن دامنه حرکات شانه می‌شود، استفاده کند.

درمان فروزن شولدر در اصفهان


درمان فروزن شولدر اغلب با متدهای تسکین درد آغاز می شود تا فاز اول بیماری سپری شود. اگر مشکل به قوت خود باقی ماند و توان حرکت بیمار بهبود نیافت، درمان و جراحی برای بازگرداندن قدرت حرکت تجویز می گردد.

 

درمانهای شانه یخ زده

 

کمپرس گرم و سرد:

کمپرس آب گرم می تواند به تسکین درد کمک کند و کمپرس آب سرد تاحدی تورم را از بین میبرد. در استفاده از کمپرس آب گرم بهتر است که با پزشک مشورت کنید. حمام یا دوش آب گرم نیز می تواند به تسکین درد کمک کند.

داروهای کاهش درد و تورم:

داروهای مسکنی که اغلب برای بیماری تجویز می شوند از نوع غیر استروئیدی و ضد التهاب هستند (NSAIDs) از قبیل ایبوپروفن (Advil و Motrin) و استامینوفن (Tylenol). مصرف مسکن ها و داروهای ضد التهاب دیگر تنها با تجویز پزشک مجاز است.

فیزیوتراپی:

 زمانی که تعیین شد بیمار در چه استیجی از بیماری قرار دارد، فیزیوتراپ، در اصفهان، یک برنامه ورزشی اختصاصی متناسب با نیازهای بیمار تهیه می‌کند. طبق تحقیقات ثابت شده است که نرمش می‌تواند در بیمارانی که در استیج دو یا بالاتر هستند بسیار موثر باشد. نرمشهای فیزیوتراپی از این قبیل اند:

 

فیزیوتراپی شانه یخ زده

 

  •  نرمش و مانوال تراپی یا درمان دستی: فیزیوتراپ کمک می‌کند تا درد شانه را تسکین یابد و دامنه حرکتی شانه حفظ شود و افزایش یابد. فیزیوتراپ ممکن است برای حفظ دامنه حرکت شانه از چند تکنیک همزمان استفاده کند مانند نرمش‌های حرکتی به همراه تکنیک های مانوال و دستی.
  •  درمانهای غیر دارویی یا مدالیته: فیزیوتراپ قبل از هر شیوه درمانی دیگر، از گرم کردن و یخ درمانی برای شل کردن عضلات استفاده میکند.
  •  برنامه‌ی ورزش خانگی: فیزیوتراپ یک برنامه ورزشی ملایم برای جلوگیری از کم شدن حرکت شانه در اختیار بیمار میگذارد.
  •  تکنیک های کششی: در ادامه‌ی درمان، فیزیوتراپ تکنیک‌های کششی سخت تری برای بیمار در نظر می‌گیرد تا قدرت حرکت و انعطاف پذیری شانه را افزایش دهد.

تزریق استروئید:

تزریق کورتیکواستروئید ها به داخل مفاصل شانه می تواند درد ناشی از فروزن شولدر را کاهش دهد و قدرت تحرک را بالا ببرد، خصوصاً در دوره های اولیه بیماری.

 طب سوزنی:

در این شیوه، پزشک سوزن های بسیار تیز و باریکی را در نقاط خاصی از بدن وارد می کند. معمولاً سوزن‌ها ۱۵ تا ۴۰ دقیقه در بدن باقی می مانند. در این مدت پزشک ممکن است سوزن ها را برداشته یا مکان آنها را تغییر دهد. چون سوزن ها به ضخامت مو و بسیار انعطاف پذیر هستند و به شکل سطحی وارد بدن می‌شوند، بیمار دردی احساس نمی‌کند.

 تحریک الکتریکی عصب از راه پوست یا TENS:

یک واحد تنس، جریان الکتریکی کوچکی را برای تحریک پایانه های عصبی به یک مسیر عصبی وارد می کند. جریان الکتریکی از طریق الکترودهایی که در نزدیکی محل درد یا روی آن قرار می گیرند، از بدن شما عبورمی کند. این روش کاملاً بدون درد بوده و هیچ گونه ضرری برای بدن ندارد. هنوز به طور کامل مشخص نیست که چگونه جریان الکتریکی باعث کاهش درد می شود اما پزشکان بر این باور هستند که این روش باعث آزاد سازی مولکول‌های تسکین دهنده درد یا همان «اندروفین ها» شده یا مانع انتقال این پالس های درد توسط فیبرهای عصبی میشود.

 هیدرو دیلاتاسیون:

اگرعلائم ناشی از فروزن شولدر با متدهای غیراز جراحی کاهش نیافت، پزشک در مواردی هیدرو دیلاتاسیون تجویز می کند. در این روش دز بالایی از مایع استریل به داخل مفصل شانه تزریق می شود تا کپسول مفصل شانه بزرگ شود. یک رادیولوژیست به کمک عکسهای رادیولوژی محل دقیق تزریق مایع استریل را تعیین کرده و خودش این کار را انجام می‌دهد.

 جراحی:

چنانچه علائم و درد بیمار به کمک فیزیوتراپی و دیگر متدهای غیر تهاجمی کاهش نیافت، پزشک عمل جراحی را تجویز می کند. جراحی برای درمان فروزن شولدر اغلب در استیج دوم بیماری تجویز میشود. هدف از جراحی باز کردن و آزادسازی کپسول مفصلی خشک شده است. «مانیپولاسیون» یا «مانور و چرخاندن شانه» و همچنین «آرتروسکوپی شانه» از رایج ترین شیوه‌های جراحی هستند.

  •  مانیپولاسیون با بیهوشی: در این شیوه بیمار بیهوش می‌شود و پزشک شانه او را به زور حرکت می‌دهد که در نتیجه‌ی این حرکت، کپسول و بافت های آسیب دیده، کش آمده یا پاره می شوند. این امر باعث می‌شود دامنه حرکت شانه افزایش یافته و بافت‌های سفت وخشک شده آزاد شوند.
  •  آرتروسکوپی شانه: در این شیوه پزشک قسمت های خشک و سفت شده‌ی کپسول مفصلی را قطع میکند. در این شیوه از ابزاری با سایز خودکاراستفاده می شود. این ابزار از طریق ایجاد برش‌ها و شکاف‌های کوچک در اطراف شانه، وارد بدن میشود. در اکثر موارد مانیپولاسیون و آرتروسکوپی با هم تجویز می شود تا نتیجه‌ی مطلوب به دست بیاید. اکثر بیماران نیز از نتیجه هر دو شیوه راضی هستند.

 پیشگیری


 بی‌تحرکی رایج ترین علت عارضه فروزن شولدر است که می‌تواند نتیجه‌ی ریکاوری یک شانه‌ی آسیب دیده، یک دست شکسته یا یک سکته مغزی باشد. چنانچه آسیبی به شانه شما وارد شد که حرکت را برایتان سخت کرد با پزشک خود درباره ورزش‌هایی که به حفظ دامنه حرکت مفاصل شانه کمک می کند صحبت کنید.

 سوالات متداول


 بیماری فروزن شولدر چه مدت طول میکشد؟

درمان و بهبود عارضه فروزن شولدر حداقل یک و نیم تا سه سال طول می‌کشد، گاهی هم بیشتر.

چرا درد ناشی از فروزن شولدر شبها بیشتر احساس می شود؟

 بیماری که دچار فروزن شولدراست از التهاب کپسولیت چسبنده رنج می برد اما در شب به دلیل فشار بالا در مفاصل شانه این التهاب بیشتر می‌شود.

 در صورت ابتلا به فروزن شولدر چگونه خواب راحتی داشته باشیم؟

 برای حفظ آرامش و راحتی در زمان خواب، باید دست آسیب دیده را به حالت استراحت روی شکم قرار دهید و یک بالش زیر بازوی خود بگذارید. از خوابیدن به پهلو روی شانه آسیب دیده خودداری کنید.

 آیا ماساژ به درمان فروزن شولدر کمک می کند؟

 ماساژ و نرمش های کششی در درمان و تسکین درد فروزن شده بسیار موثر هستند. ماساژ باعث می‌شود گرفتگی و خشکی عضلات شانه از بین برود.

 برای تسکین درد فروزن شولدر، کمپرس گرم مناسب است یا کمپرس سرد؟

 بر اساس آمر بدست آمده، کمپرس سرد تاثیر بیشتری در تسکین درد فروزن شولدر دارد.

تنگی کانال نخاعی

درمان تنگی کانال نخاعی کمر

تنگی کانال نخاعی زمانی ایجاد می شود که یکی و یا تعداد بیشتری از حفره های استخوانی داخل ستون فقرات شروع به باریک شدن کرده و فضای لازم برای اعصاب کاهش یابد. این فرایند می تواند در داخل کانال نخاعی (محلی که نخاع در مرکز تا پایین کشیده شده) و یا در فضاهای بین مهره ای یعنی محلی که رشته های نخاعی از کانال خارج می شوند ایجاد شود. با توجه به محل و اندازه باریک شدگی که در طول زمان اتفاق می افتد، عصب نخاعی و یا نخاع می تواند تحت فشار قرار گرفته و باعث ایجاد درد، مورمور، بی حسی و یا ضعف گردد.

تنگی کانال نخاعی، باریک شدن فضاها درکانال نخاع شما باعث فشردگی نخاع و ریشه های عصبی موجود در هر مهره می شود. تغییرات مرتبط با افزایش سن درکانال نخاعی یک علت شایع می باشد. علائم آن شامل کمردرد و یا گردن درد و بی حسی، مورمور شدن و ضعف در دست ها و پاها می باشد. درمانهای آن عبارتست از مراقبت های شخصی، فیزیوتراپی، مصرف دارو، تزریقات و جراحی.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد تنگی کانال نخاعی کمر و رزرو وقت مشاوره با دکتر ستاره روحانی متخصص طب فیزیکی و توانبخشی در اصفهان به شماره های 09133009511 و 03132352232 تماس حاصل فرمایید.

انواع تنگی کانال نخاعی


تنگی کانال نخاعی یک اصطلاح کلی است که برای باریک شدن یک یا چند حفره استخوانی در کانال نخاعی گفته می شود. با توجه به محل دقیق باریک شدگی و تحت فشار قرار گرفتن عصب، اسامی مشخصی برای انواع تنگی کانال نخاعی وجود دارد.

 

انواع تنگی کانال نخاعی

 

  • تنگی کانال نخاعی مهره های گردن. در این شرایط، تنگی در بخشی از کانال نخاعی گردن شما ایجاد می شود.
  • تنگی کانال نخاعی کمری: در این بیماری، تنگی در بخشی از کال نخاعی واقع در بخش تحتانی کمر ایجاد می شود این نوع بیماری شایعترین نوع تنگی کانال نخاعی می باشد.

علائم تنگی کانال نخاعی


تعدادی از علائم و نشانه هایی نهفته در تنگی کانال نخاعی وجود دارد. علائم و نشانه های خاص بطور عمده از محل تنگی و شدت آن در کانال نخاعی تعیین می گردد.

علائم و نشانه های عمومی تنگی کانال نخاعی 

برخی از علائم و نشانه های تنگی کانال نخاعی ممکن است شامل یک یا تعداد بیشتری از موارد زیر باشد:

  • درد ریشه ای که می تواند از نخاع به دست یا پا و یا در موارد کمتر شایعتر به هر دو دست یا پا منتشر شود.

این درد می تواند از یک درد خفیف و احساس فشار تا یک دردی مانند احساس برق گرفتگی یا سوزش متغییر باشد.

  • بیماری ریشه های عصبی (رادیکلوپاتی) که شامل نارسایی عصبی ناشی از فشردگی ریشه های عصب نخاعی بوده و احساس مورمور شدن، بی حسی و ضعف به دست یا پا منتشر می شود.
  • بیماری نخاعی (میلوپاتی) که شامل نارسایی عصبی ناشی از فشردگی نخاع بوده و علائمی مانند احساس مورمور شدن، بی حسی و ضعف که به هر دو دست و پا منتشر می شود. بیماری نخاعی همچنین می تواند اختلالاتی را درسایر بخش های بدن مانند مشکل درکنترل مثانه و روده ایجاد کند.
  • سندروم دم اسبی، که شامل نارسایی عصبی ناشی از فشردگی بخش دم اسبی (ریشه های عصب کمری که در بخش تحتانی نخاع ادامه دارند) ایجاد می شود. ممکن است علائم و نشانه های بیشماری در اندام تحتانی شامل بی حسی زین اسبی و یا مشکل بی اختیاری مثانه و روده ایجاد کند. سندرم دم اسبی نیاز به توجه و درمان پزشکی فوری جهت پرهیز از آسیب دائمی عصبی دارد. در حالیکه تنگی کانال نخاعی بصورت عام به درد هایی که در پا یا دست منتشر می شوند مرتبط است، برخی مواقع درد در داخل نخاع حس می شود مانند بخش تحتانی کمر و گردن.

علائم آغاز تنگی کانال نخاعی

علائم کلی تنگی کانال نخاعی اغلب بشرح زیر مشخص می شوند:

  • گسترش آرام در طول زمان یا شروع آرام
  • دردهای رفت و برگشتی بر خلاف درد دائمی
  • در حین فعالیت های خاص ایجاد می شوند (مانند پیاده روی یا دوچرخه سواری با بالا نگه داشتن سر و با تنگی کانال نخاعی کمری) و یا وضعیت هایی (مانند ایستادن سرپایی با تنگی کانال نخاعی کمری)
  • احساس کاهش درد با استراحت کردن (نشستن یا درازکشیدن) و یا خم کردن (خم شدن به جلو)

در حالیکه به ندرت امکان دارد که تنگی کانال نخاعی کمر در مراحل اولیه بصورت نارسایی عصبی مانند بی حسی و یا ضعف بروز کند تا بصورت درد.

 علائم تنگی کانال نخاعی با توجه به محل بروز

 با توجه به محل بروز تنگی کانال نخاعی علائم و نشانه های آن می تواند متفاوت باشد. علائم و نشانه های متعارف برای محل های مختلف در زیر علامت گذاری شده است.

در گردن (کانال نخاعی گردن)

  • بی حسی و احساس مورمور در دست، بازو، کف پا و یا پا
  • ضعف در دست، بازو، کف پا یا پا
  • ایجاد مشکل در راه رفتن و تعادل
  • درد گردن
  • در حالت شدید اختلال در روده و مثانه (احساس ادرار و بی اختیاری ادرار)

در قسمت تحتانی کمر (کانال نخاعی تحتانی)

  • بی حسی و احساس مورمور در کف پا و پا
  • احساس ضعف در کف پا و پا
  • احساس درد و گرفتگی در یک یا هر دو پا در زمانیکه به مدت طولانی می ایستید و یا راه می روید که معمولا با خم شدن به جلو یا نشستن آرام می شود.
  • درد کمر

علل


ستون فقرات (نخاع) از گردن تا بخش تحتانی کمر شما کشیده شده است. مهره های ستون فقرات شما یک کانال نخاعی ایجاد می کنند که از نخاع شما (اعصاب) محافظت می کند. برخی از مردم با کانال نخاعی باریک متولد می شوند؛ اما بیشتر تنگی کانال نخاعی زمانی ایجاد می شود که علتی باعث باریک شدن فضای کانال نخاعی ستون فقرات می شود. عوامل ایجاد تنگی کانال نخاعی شامل این موارد می باشد:

  • رشد غیر عادی استخوان / زوائد ناشی از آرتروز:

ارتروز استخوانی همان وضعیت ” فرسودگی ” می باشد که باعث تخریب غضروف در مفاصل شما منجمله ستون فقرات می شود. غضروف یک پوشش محافظ برای مفاصل می باشد. با فرسودگی غضروف، استخوان ها شروع به مالش با یکدیگر می کنند. بدن شما عکس العمل خود را با ایجاد زوائد استخوانی جدید نشان می دهد. زوائد استخوانی و یا رشد غیر عادی استخوان اتفاق می افتد. روائد استخوانی در روی مهره ها به داخل کانال نخاعی امتداد می یابند و باعث باریک شدگی فضا و له شدگی اعصاب در کانال نخاعی می شوند.  بیماری پاژه (خمیدگی و پوکی ) در استخوان نیز می تواند باعث رشد غیر عادی استخوان ستون فقرات شده و اعصاب را تحت فشار قرار دهد.

  • دیسک برجسته / فتق دیسک:

 بین هر مهره یک لایی ضربه گیر (دیسک مهره) صاف وگرد قرار گرفته است که در طول ستون فقرات همانند یک ضربه گیر عمل می کند. خشکی و صاف شدگی دیسک های بین مهره ای مرتبط با افزایش سن باعث ترک در لبه های خارجی دیسک شده و باعث می شود مرکز ژل مانند این دیسک ها یک لایه خارجی ضعیف و ترک خورده ایجاد نماید. این دیسک تغییر شکل یافته باعث فشار به اعصاب نزدیک به دیسک می شوند.

  • رباط های (لیگامان) قطور شده:

رباطها نوارهای فیبری هستند که ستون فقرات را به هم متصل می کند. ایجاد آرتروز می تواند باعث قطور شدگی این رباط ها در مرور زمان شده و برآمدگی آن به داخل فضای کانال نخاعی امتداد یابد.

  • شکستگی ستون فقرات و زخمها:

شکستکی و جابجایی استخوانها و ورم حاصل از صدمات که در نزدیک ستون فقرات رخ می دهد باعث تنگی فضای کانال نخاع شده و یا به اعصاب کمر فشار وارد می کند.

  • کیست ها و تومور های ستون فقرات:

رشد تورمور ها و کیست ها در داخل نخاع و بین نخاع و مهره ها باعث تنگی فضای شده و به نخاع و اعصاب آن فشار وارد می کند.

  • تنگی کانال نخاعی مادر زادی:

این یک وضعیتی است که در آن شخص با کانال نخاعی تنگ متولد شده است. نوع دیگری از تغییر شکل یافتگی مادرزادی در کمر که می تواند شخص را در معرض خطر تنگی کانال نخاعی قرار دهد، انحنای جانبی ستون فقرات (یک کمر شکل گرفته بصورت غیر عادی) می باشد.

عوامل خطر ساز


بیشتر مردمی که درگیری تنگی کانال نخاعی هستند در سن بالای 50 سالگی قرار دارند. گرچه تغییرات فرسایشی می تواند منجر به تنگی کانال نخاعی در اشخاص جوانتر گردد، اما نیاز است عوامل دیگر نیز مورد بررسی قرار گیرد. این عوامل شامل آسیب دیدگی، تغییر شکل یافتگی مادرزادی مانند انحنای جانبی ستون فقرات و بیماریهای ژنتیکی که رشد استخوانها و ماهیچه ها را در کل بدن تحت تاثیر قرار می دهند، می باشد. با تصویر برداری از کمر می توان این عوامل را تشخیص داد.

 

عوامل تنگی کانال نخاعی

 

نحوه تشخیص تنگی کانال نخاعی


تشخیص دقیق تنگی کانال نخاعی نوعا نیاز به یک فرایند سه مرحله ای دارد.

1- سابقه پزشکی:

مرور دقیق سابقه پزشکی بیمار شامل علائم و نشانه های اخیر به کاهش لیست عوامل احتمالی بیماری کمک می کند.

2- معاینات فیزیکی:

یک متخصص حرفه ای پزشکی کمر را در طول گردن تا بخش تحتانی کمر معاینه کرده و لمس می کند. علاوه بر معاینه میزان حرکت کمر، ممکن است معاینات کلینیکی نیز بر روی پا و یا دست از نظر کشیدگی، عکس العمل و حس (مورمور شدن و بی حسی) انجام دهد. جهت بررسی حرکات و محل هایی که ممکن است باعث افزایش فشار بر اعصاب و بدتر شدن درد می شوند ممکن است آزمایشات تحریک کننده نیز اعمال گردد. برای مثال ممکن است تست اسپورلینگ (معاینه ریشه ای) بر روی گردن انجام شود. این تست شامل چرخاندن سر به سمت علائم درد، حرکت و کشش، اعمال فشار خفیف به راس سر جهت بررسی اینکه آیا درد مجدداً ایجاد می شود، می باشد.

3– تصویر برداری پزشکی:

درحالیکه ممکن است سوابق پزشکی و معاینات فیزیکی تنگی کانال نخاعی را مشخص کند، تشخیص می بایست توسط تصویر برداری پزشکی نیز تایید شود. زمانیکه تصویر پزشکی نشان می دهد تنگی کانال نخاعی و تنگی حفره بین مهره ای و یا حفره مهره ای با علائم بیمار هماهنگی دارد، در این صورت تنگی کانال نخاعی تشخیص داده شده است. انجام یک MRI معمولی ترین روش تصویر برداری برای تشخیص تنگی کانال نخاعی می باشد، اما ممکن است در برخی موارد که MRI پاسخگو نیست، یک CT همراه با پرتونگاری از نخاع بکار گرفته شود. شایان ذکر است که بسیار از مردم با توجه به آنچه که در تصویر برداری پزشکی دیده می شود به تنگی کانال نخاعی مبتلا هستند، اما هیچگونه علائمی که نیاز به درمان باشد، ندارند.

درمان تنگی کانال نخاعی


در بیشترین موارد تنگی کانال نخاعی با ترکیبی از درمانهای غیر جراحی مانند فیزوتراپی، مصرف دارو، بهبود فعالیت ها و یا تزریقات اپیدورال قابل درمان می باشد. در صورت شدید بودن درد و یا تداوم وخیم تر شدن نارسایی عصبی با وجود انجام درمانهای غیر جراحی، ممکن است عمل جراحی در نظر گرفته شود.

انجام فیزیوتراپی برای تنگی کانال نخاعی

یک برنامه فیزوتراپی می تواند در راستای کاهش علائم بیماری و کمک به موارد ذیل بسیار موفق باشد:

  • انعطاف پذیری
  • تعادل
  • استقامت

 

فیزیوتراپی برای تنگی کانال نخاعی

 

یک مطالعه نشان داد که برنامه فیزوتراپی متعارف به انداره عمل جراحی در بهبود عملکرد روزانه مفید بوده است. در آن مطالعه افراد تمریناتی مانند خم شدن، انحراف لگنی، ایستادن در حالت چمباتمه و سایر تمرینات را انجام می دادند. برخی مواقع شما جهت آسانتر شدن تمرینات کمربند طبی و بریس به دور شکمتان می بندید. اگر شما بیش از حد از آنها استفاده کنید ممکن است که نتیجه عکس بدهد و باعث ضعیفتر شدن ماهیچه های شما شوند. در این مورد از دکتر خودتان سوال کنید.

تمرینهای تنگی کانال نخاعی

اگر شما دچار اضافه وزن هستید، انجام تمرینات به همراه عادت های غذایی مناسب می تواند به کاهش وزن شما کمک کند. حتی اگر شما تصمیم به عمل جراحی دارید انجام تمرینات پس از عمل جراحی می تواند بهبود شما را تسریع کند؛ اما لازم است شما از تمرینات آرام شروع کنید. شما در مورد تمریناتی که می تواند کمک کند با دکتر و فیروتراپیست خود صحبت کنید.

کسب انعطاف پذیری:

انجام تمرینات تقویت کننده می تواند در کاهش درد نگه داشتن و حرکت گردن و ستون فقرات در روشهای سالمتر به شما کمک کند.

تقویت ماهیچه های شما:

یک سری از تمرینات که نرمش های تعادلی نامیده می شوند می تواند در تقویت ماهیچه ها ی نگهدارنده گردن شما و تعادل بهتر آنها به شما کمک کند؛ مانند نرمش کششی، اینها تمرینات ساده ای هستند که شما میتوانید در منزل بدون نیاز هرگونه تجهیزات خاصی انجام دهید.

تقویت آمادگی جسمانی:

تمرینات آئروبیک که باعث افزایش ضربان قلب و تنفس شما می شود، موجب آزاد سازی ماده شیمیایی بنام آندروفین شده که می تواند درد شما را تسکین دهد. نمونه های تمرینات آئروبیک شامل دوچرخه سواری و شنا می باشد.

ممکن است پزشک معالج برای شما یک برنامه فیزیوتراپی تحت نظر تجویز نماید. پس از یک دوره انجام دستورالعمل فیریوتراپی بیشتر افراد می توانند به برنامه تمرینات بدنی خود بازگردند. کلید آن شروع آرام و ایجاد استقامت و تحمل پذیری در طول زمان می باشد.

بهبود فعالیت ها 

توصیه شده است که از انجام فعالیت هایی که باعث وخیم تر شدن علائم تنگی کانال نخاعی می شود پرهیز شود. بیماران دچار تنگی کانال نخاعی کمری بعنوان نمونه زمانیکه به جلو خم می شوند بیشتر احساس راحتی می کنند. برای مثال یک فعالیت توصیه شده برای بهبود ممکن است شامل موارد زیر باشد:

 

فعالیت و تنگی کانال نخاعی

 

  • راه رفتن همراه با خم شدن و تکیه دادن به واکر و یا چرخ خرید بجای صاف راه رفتن.
  • دوچرخه سواری ثابت (با تکیه دادن به میله های فرمان) بجای قدم زدن بعنوان تمرین
  • نشستن بر روی یک صندلی شیبدار بجای نشستن بر روی یک صندلی با پشتی عمودی

برخی افراد ممکن است با بستن گردن بند و یا کمر بند که می تواند از حرکات درد ناک ستون فقرات جلوگیری کند احساس راحتی بکنند. جهت جلوگیری از تحلیل ماهیچه های کمر که منجر به نگهداری ضعیفتر ستون فقرات و درد بیشترمی شود، بستن کمربند طبی برای استفاده در یک دوره کوتاهی توصیه می شود.

داروها

داروهای معمول که برای تسکین درد تنگی کانال نخاعی استفاده می شوند شامل موارد زیر می باشد:

استامینوفن (تیلنول): تاثیر گذاری آن طریق سیستم اعصاب مرکزی (مغز و نخاع) جهت کمک به تسکین درد می باشد. این دارو بدون نسخه یا با نسخه در دسترس می باشد.

دارو های ضد ورم غیر استروئیدی (NSAIDs): این داروها به کاهش ورم و درد کمک می کنند. نمونه های دارو های ضد ورم غیر استروئیدی عبارتست از آسپرین، ایبوبروفن، ناپروکسن و سلکسیب. دارو های ضد ورم غیر استروئیدی بدون نسخه و با نسخه در دسترس می باشند.

عوارض جانبی ناشی از این داروها همیشه موجب نگرانی بوده و جهت احتیاط نیاز است که بیماران اطمینان حاصل کنند که پزشک معالج و پزشک دارو ساز از تمامی داروهای مصرفی و حساسیت های پزشکی آنها آگاه باشند. هنگام مصرف هر دارو خواه بدون نسخه و یا با نسخه، برچست هشدار آن را به دقت مطالعه کنید.

تزریقات اپیدورال استروئیدی 

در بهره گیر از هدایت اشعه ایکس (فلوروسکپی) با تباین رنگی، یک سوزن با دقت در کانال نخاع قرارمیگیرد و ماده کورتیکواستروئید را می توان به فضای اپیدورال تزریق کرد. هدف از تزریق استروئید در اپیدورال کاهش ورم ریشه های عصبی و یا نخاع می باشد. درحالیکه تسکین دردی که از طریق تزریق استروئید در اپیدورال ایجاد میشود معمولا موقت می باشد، این اقدام می تواند پنجره ای از فرصت ها را برای ادامه تمرینات و کششها بعنوان بخشی از برنامه فیزیوتراپی ایجاد نماید.

روش کاهش فشار درتنگی کانال نخاعی

دراین روش که کاهش فشار کمری با هدایت تصویری پرکاتنوس نامیده می شود (PILD)، بخشی از لیگامان ضخیم شده برداشته می شود. این عمل از تاثیر گذاری لیگامان روی ریشه های عصبی جلوگیری کرده و فضا را در کانال نخاعی آزاد می کند. برای انجام عمل PLID نمی بایست مریض بی هوش باشد، بنابراین ممکن است این عمل یک گزینه برای افرادی باشد که بخاطر سایر دلایل پزشکی نمی توانند جراحی داشته باشند.

طب سوزنی

این روش نوعی طب سنتی چینی می باشد که در آن شخصی سوزن های باریک و انعطاف پذیر را به بدن شما فرو می برد و یا جهت کاهش درد به بخش های مشخصی از بدن شما فشار وارد می کند.

درمان کایروپراکتیک

دکترکایروپراکتیست تلاش میکند ستون فقرات شما را تنظیم کند تا فشار را کاهش داده و حرکات شما بهبود یابد. برخی از آنها از کشش بهره می گیرند که شامل کشیدن مهره برای ایجاد فضای بیشتر برای اعصاب میباشد. گرچه شواهد علمی زیادی برای این کار وجود ندارد، برخی از مردم می گویند که کشش به آنها کمک می کند.

انجام عمل جراحی برای تنگی کانال نخاعی

چنانچه این جواب ندهد، پزشک شما ممکن است جراحی پیشنهاد کند به ویژه در این موارد:

  • شما درد زیادی داشته باشید.
  • شما برای راه رفتن مشکل داشته باشید.
  • شما قادر به کنترل ادرار خود نباشید.

در حقیقت شما چنانچه علائم جدی داشته باشید ممکن است پزشک ابتدا جراحی را پیشنهاد کند؛ مانند سایر درمانها، جراحی یک معالجه نیست بلکه می تواند با بهبود درد به عملکرد شما کمک کند.

پزشک ممکن است درباره روشهای زیربا شما صحبت کند:

  • لامینکتومی (برداشتن قوس خلفی مهره).

این معمولترین روش می باشد که در آن پزشک زائده استخوانی و لیگامانهایی که به اعصاب فشار می آورند را خارج می سازد.

  • لامینوتومی (قطع کردن لامینای یک مهره).

در این روش پزشک در بخش خلفی مهره آسیب دیده یک حفره ایجاد می کند که لامینا نامیده می شود. این حفره می بایست به اندازه کافی بزرگ باشد تا فشار را در آن ناحیه کاهش دهد.

  • لامینوپلاستی.

در این روش یک فضا در کانال نخاعی گردن شما ایجاد می شود و یک لولای فلزی در لامینای شما قرار داده می شود تا شکاف محدود باز شده را بپوشاند.

  • دیسسکتومی.

در این روش بخش زخمی دیسک برجسته و فتق شده خارج می گردد تا فشار بر روی اعصاب و نخاع کاهش یابد. این عمل از طریق ایجاد یک برش در کمر یا گردن انجام می شود بصورتیکه پزشک بتواند بطور مستقیم یا با برش ها و ابزارهای کوچک به محل دسترسی داشته باشد.

پرسشهای متداول


آیا تنگی کانال نخاعی می تواند موجب فلج دائمی شود؟

درحالیکه تنگی کانال نخاع باعث درد می شود معمولا باعث فلج شدن نمی شود به هر حال چنانچه اعصاب کمری یا نخاع به مدت طولانی تحت فشار قرارگیرد، در آن صورت احتمال بی حسی دائمی و یا فلج ممکن است.

آیا می توان تنگی کانال نخاعی را معکوس کرد؟

در حالیکه نمی توان تنگی کانال نخاعی را معکوس کرد، درمان پیش گفته جهت تسکین درد شما مناسب است.

آیا راه رفتن برای تنگی کانال نخاعی مناسب است؟

اگر مبتلا به تنگی کانال نخاعی هستید، راه رفتن تمرین مناسبی برای شما می باشد.

آیا تنگی کانال نخاعی همیشه آسیب ایجاد می کند؟

درد تمایل به آمدن و رفتن دارد اما معمولا با زمان پیشرفت نمیکند.